Οι μισο-επαναστάτες μιας μισο-δεξιάς, παραφράζοντας..
Δεν είναι μακριά οι μέρες που διάφοροι εμφανίζονταν ως αντάρτες, επαναστάτες βουλευτές της ΝΔ, ήταν όντως ένα βαθυστόχαστο χιούμορ γι αυτό κι εγώ το συνεχίζω γιατί καμιά φορά τα αστεία τα καταλαβαίνεις την επόμενη μέρα. Με κορύφωση την τιτλοφορούμενη ως «αντάρτικη» δράση του Τατούλη και λιγότερο του Μανώλη, βουλευτές της κυβερνώσας παράταξης αναδύθηκαν ως αντιφρονούντες μιας στρατηγικής η οποία δεν είχε γνώμονα το δημόσιο συμφέρον των πολιτών ή των εργαζομένων αντίστοιχα.
Με αφορμή δύο-τρεις διαφωνίες, τα ΜΜΕ με τη σιωπή των πρωταγωνιστών καθότι γούσταραν την εφήμερη δημοτικότητά τους, διαμόρφωσαν μια εικόνα στην οποία η διαφωνία παρουσιάστηκε ως στρατηγική απέναντι σε μια διεφθαρμένη ή εξαρτώμενη από το κεφάλαιο πολιτική ηγεσία. Ουσιαστικά, εμφανίστηκαν συμπεριφορές που θέλησαν να προσωποποιήσουν τη «νέα πολιτική» σε μια από κοινού δράση Πολιτών και Πολιτικών. Αυτό αποτέλεσε και το μεγάλο λάθος ή το μεγάλο ψέμα. Οι διαφωνίες ήταν σε επιμέρους ζητήματα, δημοσιοποιήθηκαν με συγκεκριμένους όρους (π.χ.Blogging). Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται για μια σύγκρουση με την κεντρική γραμμή της κυβέρνησης, με την ουσία της πολιτικής της ή τον τρόπο λειτουργίας της (κομματική πειθαρχία κατά τη νομοθετική διαδικασία).
Έτσι, με την «αντάρτικη» δράση μεμονωμένων «μισό-επαναστατών», το κόμμα της ΝΔ προσπαθούσε να ισορροπήσει κάπου μεταξύ του κέντρου και της δεξιάς. Με συνείδηση μιας πιθανής απογύμνωσης της δημόσιας, ρουσοπουλικής εικόνας της, η διαδικασία επιμέρους διαφωνιών με τη φόρτιση που διαμεσολάβησε από τα ΜΜΕ, πραγματοποιήθηκε αποκλειστικά για ψηφοθηρικούς λόγους με γνώμονα την εξουσία. Αν οι μεταρρυθμίσεις της δεξιάς δεν είχαν τους εσωτερικούς αντιφρονούντες, η αντίδραση των πολιτών ίσως να ήταν ισχυρότερη, κυρίως από όσους είχαν πρόσβαση στο διαδίκτυο.
Εξάλλου, την ίδια στιγμή η δεξιά παράταξη εμφανίστηκε μισή, με εκπροσώπους κάποιου αόριστου πλέον κεντροδεξιού χώρου. Συνεπώς, η τεχνική των αντιφρονούντων απελευθέρωσε, μάλλον κατά λάθος και κατόπιν ατοπήματος του ρουσόπουλου (εντάξει.. απόφοιτος λυκείου είναι), την ουσιαστική σύγχυση του κόμματος σε σχέση με την ιδεολογική του τοποθέτηση. Κατ’ επέκταση, κι αυτό μας ενδιαφέρει όλους, στο πλαίσιο μιας σύγκρουσης των εκδοτικών λόμπυ υπέρ και κατά του Μαξίμου, αναδείχθηκε η κουλτούρα των ελληνικών κομμάτων εξουσίας με παράδειγμα τη Νέα Δημοκρατία· συντεχνιακές πρακτικές με βάση τη συγγένεια, κομματικοί μηχανισμοί εξ ορισμού αντιφατικοί με τη σύγχρονη έννοια της δημοκρατίας και πλήρης αποκλεισμός των πολιτών από την πολιτική. Πιστεύω πως αυτό πρέπει να το κρατήσουμε καλά στο νου και την πολιτική μας σκέψη, τέτοιου είδους παραθυράκια στην πραγματικότητα πυκνώνουν τελευταία, όλο και περισσότεροι εκλογείς βλέπουν το πλατωνικό φως κάτω στη σπηλιά..
Το άρθρο 16 δεν θα αναθεωρηθεί και αυτή είναι μια νίκη της νέας γενιάς, εξάλλου η σύγκρουση στην παιδεία είναι σύγκρουση γενεών, ποιος χέστηκε για τις κομματικές παρατάξεις και νεολαίες, εδώ παίζεται το μέλλον των νέων ελλήνων πολιτών και η γενιά των πενηντάρηδων ξεπουλάει ό,τι βρει μπροστά της, ακόμη και τα πανεπιστήμια αφού τα διέλυσε πρώτα. Αντίθετα με το Σύνταγμα, αντίθετα με την απόφαση της αναθεωρητικής βουλής, αντίθετα με τους νέους και τους φοιτητές η κυβερνητική ομάδα Καραμανλή-Ρουσόπουλου χωρίς ντροπή, αδιαφορώντας για τη δημοκρατία και τους πολίτες αποφασίζει και διατάζει αυτό που έχει βάλει σκοπό από την αρχή. Σαν άλλοι ηγέτες με βασιλικό συμβολισμό γνωρίζουν καλύτερα από εμάς για εμάς..
Πρόσφατα σχόλια