Iran Designs Special Cars For Women

More gender separation in Iran, but this time it’s not parks, or the catwalk, but cars. According to a story in “The Guardian”   Iran’s “biggest motor manufacturer is to take the country’s gender sensitivity to new levels by producing a car specially for women.” Such a car would:

“be fitted with features common on the international market but seen as female-specific in Iran’s male-dominated culture. These include an automatic gearbox, electronic parking aids, a navigation system and a jack designed to make it easier to change a wheel, suggesting that women drivers lack the mechanical competence of their male counterparts. Alarms may also be installed to warn of flat tyres. The vehicle will be painted in soft “feminine” colours and include interior designs tailored to women’s tastes. There will also be audiovisual entertainment systems for child passengers.”

Luke Allnutt’s From Radio Free Europe

Ένα αυτοκινητάκι που να αναδεικνύει τα ταλέντα των ελληνίδων οδηγών δεν είναι κακή ιδέα. Θα έχει μέσα τσίτα ηχοσύστημα με φορτωμένα mp3 για κούνημα, καθρέφτες παντού για να μπορεί η οδηγός να βάφεται σε όλες τις γωνίες χωρίς να στρέφει αλλού το κεφάλι, θα έχει φυσικά ένα τεράστιο διακριτικό ότι ο οδηγός μου είναι γυναίκα όπως έχουν το baby on board και βέβαια θα είναι εξοπλισμένο με την τελευταία τεχνολογία στους αυτόματους πιλότους.

Τα υπόλοιπα περί έμφυλων διακρίσεων είναι παπαρολογίες, το δεδομένο μπορεί να είναι πολιτισμική κατασκευή αλλά υπάρχει, το βλέπω, το βιώνω, γαμώ τον μεταμοντερνισμό μου.

Ο Γ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις έχουν στοιχεία που για πρώτη φορά προκαλούν το ενδιαφέρον χωρίς ωστόσο να σημαίνει ότι έτσι θα εξελιχθούν τα πράγματα. Η αύξηση του ποσοστού του ΠΑΣΟΚ στην επιλογή των πολιτών αποτελεί τη δημοσκοπικά διατυπωμένη πολιτική κατάσταση, μια αύξηση που κατά τη γνώμη μου δεν οφείλεται στο κόμμα ως συλλογικότητα αλλά στον Γιώργο Παπανδρέου ως πρόσωπο. Η νοηματοδότηση της ιστορίας μέσα από πρόσωπα με βρίσκει σίγουρα αντίθετο όπως αντίθετο με βρίσκει και η αγιοποίηση προσώπων όπως έκανε χτες ο ΣΚΑΙ για τον Κ. Καραμανλή. Παρόλα αυτά δυστυχώς μέχρι σήμερα οι περισσότεροι έλληνες πολίτες των μεσαίων αστικών στρωμάτων επιλέγουν με γνώμονα τον ηγέτη, εξάλλου δεν είναι και τόσο ώριμη ακόμα η δημοκρατία μας.

Έτσι ο Γ. Παπανδρέου εμφανίστηκε σε ένα πεδίο δράσης που έπρεπε να επιδείξει όλα αυτά τα ηγετικά χαρακτηριστικά της «πυγμής», της συγκεντρωτικότητας, των ηγετικών κορωνών και της ατέρμονης αυτοπροβολής. Όσο και να διαφωνεί κανείς μαζί του σε επιλογές, οφείλει να αναγνωρίσει ότι τέτοια χαρακτηριστικά δεν διαθέτει. Κι ευτυχώς, διότι όπως αποδεικνύεται από τα συμφραζόμενα σκανδάλων σήμερα και την πλήρη βλακεία μεγάλων προσωπικοτήτων στην ελληνική πολιτική ιστορία, όλα αυτά είναι μια ρητορεία, μια ψεύτικη εικόνα προς έναν λαό που ψάχνει να εξουσιασθεί. Οι πολίτες δεν είναι λαός και η εθνική αυτοδιοίκηση πρέπει να είναι συλλογική και όχι στηριγμένη σε ηγετικούς συγκεντρωτισμούς και λαϊκό θαυμασμό βασιλικών συμβολισμών.

Με αυτούς τους όρους η θέση που αναγνωρίζει στο πρόσωπό του ο Γ. Παπανδρέου φαίνεται να είναι μια θέση μέσα στο σύνολο και όχι μια καρέκλα που θα κάθεται να γράφει τσιτάτα εσωτερικής κατανάλωσης. Οι διάφοροι μαθημένοι να εξουσιάζουν και να εξουσιάζονται αντί να συνδιοικούν, εσωκομματικοί και εκλογικό σώμα, τον μετέτρεψαν σε «Γιωργάκη», του αμφισβήτησαν διοικητικές ικανότητες και θάρρος αφού δεν τους είχε με το μαστίγιο ή δεν έδινε παραστάσεις κενού περιεχομένου κάθε φορά που μιλούσε στα ΜΜΕ. Αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης δεν ευδοκιμούσε στη χώρα μας και δεν γνωρίζω αν θα ευδοκιμήσει στο άμεσο μέλλον. Εκείνο που μου κινεί το ενδιαφέρον είναι ακριβώς η πορεία του Γιώργου που έγινε Γιωργάκης και τώρα ξανά Γεώργιος Παπανδρέου. Αν καταφέρει να καθιερωθεί, η νίκη αυτού του ανθρώπου θα είναι ανεπανάληπτη, θα έχει κερδίσει με τον τρόπο του όλα όσα του στέρησαν εξ αρχής και θα έχει ανατρέψει μια εικόνα πλήρους απαξίωσης χωρίς να αλλάξει την ποιότητα της δράσης του. Θα είναι η πρώτη φορά που πρωθυπουργός θα αξίζει συγχαρητήρια για τη νίκη του διότι δεν του τη χάρισε κανείς, ούτε το ίδιο το κόμμα του.
Ας μη μιλήσουμε για το ΠΑΣΟΚ μετά το 93 διότι θα λερώσουμε το στόμα μας..

Αλληλοσυμπληρούμενες πραγματικότητες

Το αποψινό βράδυ προκαλεί και τον πιο ερασιτέχνη γραφιά να διατυπώσει το κειμενικό μοντάζ του, ιδιαίτερα αν έχει ζήσει τις νεολαίες και τις τελετουργίες της πολιτικής σαν κι αυτή στη ΔΕΘ. Κράτος, πολίτες και πολιτική.

Η είσοδος του πρωθυπουργού στο συνεδριακό χώρο πλαισιώθηκε από τους νεολαίους του κόμματός του, τους γνωστούς με την μπέρτα του λακόστ, το φουτεράκι που κρεμούν από τους ώμους τους και φωνάζουν υπέρ της κυβέρνησης που ευελπιστούν κάποτε να συμμετάσχουν. Τα παιδιά αυτά δεν είναι τυχαία, πρόκειται για τους διακεκριμένους στον στίβο της ψηφοθηρίας με σφηνάκια και στο βαθμό υποταγής ως κομματοκουτάβια. Πρακτικές που φυσικά αφορούν την κουλτούρα των κομματικών νεολαίων συνολικά και αποτελούν την επιτομή της αναξιοκρατίας. Την ίδια στιγμή οι αστυνομικές αρχές απέκλεισαν οποιοδήποτε άλλον νέο εκτός κυβερνητικής παράταξης ο οποίος θα ήθελε προφανώς να διαδηλώσει για όσα διαφωνούσε, πιθανώς να μη φορούσε το σήμα κατατεθέν φουτεράκι στους ώμους ωστόσο υποτίθεται πως διατηρεί τα ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους.

Με τα χαμόγελα του πρωθυπουργού επιτελέσθηκε μία ακόμη αδικία και εκ των άνω διάκριση των νέων. Το κράτος οφείλει να προνοήσει και να διαμορφώσει τις ειρηνικές συνθήκες ώστε οι πολίτες να διαδηλώσουν ειρηνικά και να αντιδράσουν σε όσα πιστεύουν ότι τους αδικούν. Αντί αυτού, οι ομάδες καταστροφής δρόμων και καταστημάτων συνέχιζαν ανενόχλητες το έργο τους προσπαθώντας πάντα να διαβάλλουν την έννοια της συλλογικής δράσης και να αναγάγουν τα κίνητρα συμμετοχής σε τάσης καταστροφής. Ακριβώς στον ίδιο άξονα άλλες κομματικές οργανώσεις προσφέρουν κακές υπηρεσίες καπελώνοντας και μονοπωλώντας κάθε απόπειρα συλλογικής αντίδρασης με σκοπό να την καταστήσουν αποκλειστικά δικό τους χαρακτηριστικό και ακόμη χειρότερα, σημασιοδοτώντας τη συμμετοχή στην πορεία με τους δικούς τους όρους οι οποίοι εν τέλει λειτουργούν αποτρεπτικά. Έτσι, οι νεολαίοι του Καραμανλή εφώναζαν ανενόχλητη ως καλοντυμένοι πολίτες του ελληνικού κράτους.

Την ίδια στιγμή, στην ομιλία του Καραμανλή πραγματοποιήθηκε ίσως μία από τις πιο γελοίες πολιτικές τελετουργίες της νέας διακυβέρνησης, θυμίζοντας το παλιό καλό ανέκδοτο με έναν εβραίο το οποίο κατέληγε ως εξής: «Και τότε παιδιά το θαύμα, γύρω-γύρω Σάββατο, εκεί που γαμούσα Κυριακή!». Είναι πολύ πιθανό για κάποιον που δεν καταλάβαινε τη γλώσσα, να ήξερε πού πρέπει να χειροκροτήσει λόγω της εκφοράς του λόγου, αυτό μάλλον έκαναν και όσοι κυβερνητικοί αποφάσισαν να κάνουν τα στρατιωτάκια σε έναν πολιτικό λόγο όπου ανήγαγε τα πάντα στις διεθνείς συνθήκες χωρίς ωστόσο να αρθρώσει σκέψη για όσα συμβαίνουν στη χώρα. Η κουλτούρα του τίποτα, η οποία διαμορφώνει πολιτικούς-προϊόντα promotion συγκροτεί προσωπικότητες από τη νεολαία έως τον πρωθυπουργό.

Παράλληλα, στο δελτίο του άλτερ που κάλυπτε και σχολίαζε τα τεκταινόμενα ο Νικολής έπαιξε ωραίο ρόλο. Σήμερα διαπίστωσε κανείς γιατί έφερε τη Ζαχαρέα στα παράθυρα, διότι η καθημερινή προβολή του χαλιναγωγημένου λόγου της θα την εκθέσει ανεπανόρθωτά και με αποδείξεις, τις ελάχιστες φορές που άρθρωσε λέξεις προσπάθησε να υπερασπιστεί τον Βουλγαράκη και αμέσως έλαβε τις δέουσες απαντήσεις.

 Έτσι, τα λακόστ που γαύγιζαν ως κομματοκουτάβια, η άνιση πρόσβαση στο δικαίωμα έκφρασης γνώμης και το ρεσιτάλ της γυναίκας του ενορχηστρωτή της επικοινωνιακής πολιτική της κυβέρνησης συνέβησαν την ίδια στιγμή. Κλείνοντας με πικάντικες αναμνήσεις για τον Ρουσόπουλο, δεν θα τον ξεχάσω στο σταρ πριν μερικά χρόνια να κάνει εκπομπές υπέρ της κατάργησης του θρησκεύματος από τις ταυτότητες και τώρα κατευθύνει τις παραστάσεις της ΝΔ από το σπίτι του στην Πάρο.

Το άλλοθι του Συμβιβασμού

(Δοκιμαστική πρώτη δημοσίευση, το άρθρο είχε δημοσιευτεί παλιότερα σε blogs και εφημερίδες)

Το άλλοθι του συμβιβασμού 25/01/08
Για τι ποσότητα μιλάμε; Κάτι περισσότερο από το 70% του φιλοθεάμονος ραδιοτηλεοπτικού κοινού που επενδύει την κριτική του ικανότητα στη λαζοπούλια παρακαταθήκη και ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Μια πρακτική που είναι καλά εκπαιδευμένοι οι Έλληνες πολίτες, δεν πρόκειται για φαινόμενο που προέκυψε ως παρθενογένεση το 2007.  Από τον συμβιβασμένο σοσιαλισμό του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 1980 και την άξαφνη εθνική αφύπνιση του 1991 μέχρι τον Λαζόπουλο, ετούτη η αλάνθαστη πρακτική προσφέρει τις υπηρεσίες της στην αφασία..

Ο συμβιβασμός χρειάζεται πάντα το άλλοθί του για να μοιάζει η αφασία ανίκητη, άρα κυρίαρχη, επομένως καλά κρυμμένη πίσω από κάθε mediaκη πραγματικότητα. Τα τελευταία γεγονότα Ζαχόπουλου είναι να σε εξωθούν στα άκρα; Αν είναι να γίνει τόσος μεγάλος καυγάς για ένα σεξάκι τότε τι έπρεπε να γίνει για τόσα και τόσα πριν από αυτό; Αν δεν υπήρχε αυτό το πικάντικο περιεχόμενο, σεξ και χρήμα, θα έκανε τόσο επιτυχία ο σατιροειδής Λάκης;

Η αλήθεια είναι ότι η αναταραχή είναι στον αφρό της θάλασσας και ο πυθμένας απολαμβάνει την ακινησία του, παγωμένος και ήσυχος, σαν το κοινό του Λαζόπουλου. Σαν ένα κήτος που ανεβαίνει λίγο στην επιφάνεια για να πάρει αέρα μέσω του αναπνευστήρα Λαζόπουλου και επανα-καταδύεται, ικανοποιημένο ότι έκανε το καθήκον του ως πολίτης. Είδε ο πολίτης Λαζόπουλο που τα λέει ωραία, με την εξουσία της τέχνης και της κουλτούρας, και πάει για ύπνο, πάει στα μπουζούκια ή κάνει κι αυτός άγριο σεξ με τη γυναίκα του νομίζοντας ότι είναι ο Τσε, μετά από αυτή του την «επιλογή» να δει Λάκη..

Δεν υπάρχει κάτι πιο επικίνδυνο από το να πιστέψει κανείς ότι η λαζοπουλική σάτιρα προσφέρει στη δημοκρατία. Κάπου αλλού, σε μια άλλη χρονική συγκυρία μπορεί, εδώ και τώρα αποκλείεται. Δεν είναι δυνατόν ένας πενηντάρης που λαμβάνει χρήματα από το Υπ. Πολιτισμού να ρίξει γροθιά στο κατεστημένο, μπορεί όμως κάλλιστα να δώσει το άλλοθι στην αφασία των πολιτών οι οποίοι συναλλάσσονται καθημερινά με τη διαφθορά, δεν είναι εκτός του συστήματος, ούτε ο Λάκης ούτε το κοινό του. Θα ξεβολευτούν πολλοί ανάξιοι, αγράμματοι και ανίκανοι αν το σύστημα λειτουργήσει όπως θα έπρεπε και φυσικά όλοι το γνωρίζουμε, γι αυτό και τα παιδιά του άρθρου 16 παρουσιάστηκαν ως ταραξίες. Είναι ο Λαζόπουλος γρονθοκόπος του κατεστημένου κι οι 20άρηδες και 25αρηδες ταραχομανείς μειοψηφίες;

Σε καμία περίπτωση, αλλά οι «μειοψηφίες» εκείνες δεν προσέφεραν το άλλοθι, ακόμα και με τα λάθη τους, ξεγύμνωσαν την αφασία και τον συμβιβασμό της γενιάς που τις μεγαλώνει. Έτσι, ο κάθε Λάκης Λαζόπουλος, με όλο το πακετάκι του, προσφέρει τις υπηρεσίες του πλήρως ενταγμένος σε όσα ασκεί κριτική και κερδίζει, όχι μόνο χρήματα αλλά και το δικό του άλλοθι στο συμβιβασμό.

Όταν λοιπόν με το καλό ξανακούσουμε ότι το 70% προσφέρει νομιμοποίηση στην αγανάκτηση του Λάκη και τον στηρίζει, ας σκεφτούμε ότι η επιλογή του τηλεθεατή δεν είναι αθώα, δεν είναι αυθόρμητη. Είναι ακριβώς η ίδια λογική της ελληνικής ψήφου, δηλαδή το βόλεμα των συμφερόντων ή της συνείδησης..