Νεολαία και Νέα Γενιά, πολιτικές θέσεις

Η νέα γενιά αποτελεί ιδιαίτερη αξία στη σύγχρονη Ελληνική Δημοκρατία. Η νεολαία είναι εκείνο το συλλογικό υποκείμενο που προσδιορίζεται από τη θεσμική και καθημερινή σχέση των πρεσβυτέρων με τις επόμενες γενεές. Θεσμικά, διαμορφώνεται από την κρατική πρόνοια για τη διανοητική και σωματική εκπαίδευση της νεολαίας, τη διάπλαση της ιδιαίτερης προσωπικότητας κάθε νέου και νέας, την καλλιέργεια δημοκρατικών αξιών και συμπεριφορών, τη συγκρότηση κοινωνικής και πολιτικής συνείδησης και των αισθημάτων αμοιβαιότητας και αλληλεγγύης μεταξύ των μελών της κοινότητας. Στόχος μας είναι να διαμορφώσουμε τις συνθήκες εκείνες εντός των οποίων οι νέοι θα συνειδητοποιούν τα δημοκρατικά τους δικαιώματα και την ατομική τους ευθύνη απέναντι στο συλλογικό συμφέρον.

Το συλλογικό υποκείμενο της νεολαίας απαρτίζεται από μαθητές, φοιτητές, νέους επιστήμονες, νέους επαγγελματίες και επιχειρηματίες, νέους αγρότες. Σύμφωνα με τις προτάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα ηλικιακά όρια των ατόμων που συμμετέχουν στην πληθυσμιακή ομάδα της νεολαίας είναι από 15 έως 25 ετών. Στην Ελλάδα ωστόσο, λόγω του εκπαιδευτικού συστήματος, των δομών της αγοράς εργασίας και των πολιτισμικών αντιλήψεων σχετικά με την οικογένεια και τις σχέσεις των μελών της, τα ηλικιακά όρια οφείλουν να διευρυνθούν μέχρι και τα 30 έτη, τουλάχιστον για την επιδότηση των επιχειρηματικών πρωτοβουλιών. Οι νέοι και οι νέες αποτελούν τους φορείς των νέων ιδεών για το κοινωνικό σώμα, καθώς η εθνική και παγκόσμια πραγματικότητα στην οποία μεγαλώνουν μετασχηματίζεται συνεχώς. Τα κάθε φορά νέα χαρακτηριστικά, οι αλλαγές στις ιδεολογικές τάσεις και στις κοινωνικές συμπεριφορές εμφανίζονται πλέον ανά δεκαετία και όχι κάθε τριάντα χρόνια. Αυτό ερμηνεύεται κυρίως στην ταχύτητα που διαδίδονται πλέον οι πληροφορίες και οι ιδέες μεταξύ των νέων που εμπλέκονται όλο και περισσότερο με το διαδίκτυο. Η σχέση με τη νέα γενιά ωστόσο είναι δυναμική και διαχρονική. Αποτελεί μια σχέση με το μέλλον της χώρας μας αλλά ταυτόχρονα και με το παρόν καθώς το ορθώς διαμορφωμένο θεσμικό πλαίσιο δράσης των νέων, επηρεάζει τη ζωή τόσο των ίδιων όσο και των οικογενειών τους.

Η συγκρότηση του θεσμικού πλαισίου
Η συλλογική ταυτότητα της νεολαίας διαμορφώνεται ως διαφορετικότητα και αποτελεί συστατικό στοιχείο του κοινωνικού σώματος. Το θεσμικό πλαίσιο εντός του οποίου δραστηριοποιούνται οι νέοι πρέπει να διέπεται από τον σεβασμό στην οργάνωση της διαφορετικής οπτικής τους διατηρώντας συμβουλευτικές και υποστηρικτικές υπηρεσίες. Επομένως η ενσωμάτωση των νέων πολιτών θα πρέπει να πραγματοποιείται:

α. Στους όρους κράτους πρόνοιας το οποίο θα προστατεύει την υγεία των νέων τόσο με νομικές ρυθμίσεις σχετικά με το αλκοόλ, το κάπνισμα, τα ναρκωτικά, τη διατροφή όσο και με δωρεάν υπηρεσίες υγείας είτε είναι ασφαλισμένοι σε κάποιο ταμείο είτε όχι. Μια πρακτική που αρκετά περιφερειακά νοσοκομεία ήδη την ασκούν άτυπα για τους φοιτητές με πρωτοβουλία των ιατρών. Το κράτος οφείλει να στηρίζει τους νέους προνοώντας υπέρ της εκπαίδευσής τους και των πρώτων επαγγελματικών τους προσπαθειών συνεργαζόμενο με θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης: προγράμματα επιδοτήσεων, ελεύθερη πρόσβαση σε βιβλιοθήκες, στο διαδίκτυο, σε χώρους άθλησης και υποστηρίζοντας οτιδήποτε μπορεί να συμβάλλει στη διανοητική και σωματική τους διάπλαση και στις αρχές της επαγγελματικής τους πορείας.

β. Στους όρους των ίδιων των νέων, διαμορφώνοντας χώρους-φόρα συζητήσεων για τη διατύπωση πολιτικών και κοινωνικών απόψεων και προβλέποντας συνταγματικά, την ουσιαστική συμμετοχή τους στα κοινά. Η νεανική επαναστατικότητα σε όλα τα επίπεδα, αποτελεί μία υγιή συμπεριφορά η οποία επιτρέπει την κοινωνική πρόοδο στο χρόνο. Η αναγνώριση αυτού του χαρακτηριστικού από τις πρεσβύτερες γενιές είναι στην πραγματικότητα δείκτης της δημοκρατίας και της διορατικότητάς μας. Εάν διαμορφωθούν θεσμικά οι συνθήκες έκφρασης απόψεων, τάσεων και θέσεων από τους νέους συμμετέχοντας στην Πολιτεία, τότε η βία θα εκλείψει και η Δημοκρατία θα εδράζεται σε ισχυρές βάσεις.

Ειδικότερα, τα προγράμματα στήριξης της νεολαίας πρέπει να εξειδικευτούν για τον αστικό, ημι-αστικό και αγροτικό χώρο λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαίτερες ανάγκες των νέων στις τοπικές κοινότητες. Έτσι θα υποστηριχθούν επί της ουσίας οι επαγγελματικές και πολιτικές πρωτοβουλίες τους. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι αναγκαία η κατάρτιση ειδικά εκπαιδευμένων στελεχών στην τοπική αυτοδιοίκηση, τα γραφεία νέας γενιάς και σε οποιαδήποτε θεσμική παρουσία του κράτους στον κοινωνικό οργανισμό. Παράλληλα, σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να χρηματοδοτείται η επίσκεψη των ελληνικών ομάδων νεολαίας σε αντίστοιχες ομάδες άλλων κρατών-μελών ώστε να καλλιεργηθεί η διεθνική και ευρωπαϊκή συνείδηση των νέων πολιτών και να σχετικοποιηθεί η θέση της χώρας μας στον παγκόσμιο πολιτικό χάρτη.

Η συμμετοχή στα κοινά
Η εντονότερη και ουσιαστικότερη συμμετοχή των νέων στα κοινά πρέπει να είναι συνυφασμένη με το τέλος της απαξίωσης της νεότητας με βάση την οποία, οι νέοι αποκλείονται στην πράξη από την τοπική αυτοδιοίκηση και το κοινοβούλιο. Αυτό οφείλεται κυρίως στην εσωτερική δομή των κομμάτων της μεταπολίτευσης στα οποία προβλέπεται η διάκριση των μελών και η ανάλογη πρόσβαση στα διοικητικά όργανα με κριτήριο την ηλικία τους. Στο κόμμα μας, καταρρίπτουμε έμπρακτα την άνιση αυτή πρόσβαση των νέων στη λήψη αποφάσεων, αφού τα μέλη μας συμμετέχουν εξίσου στα όργανα διοίκησης και στις ομάδες εργασίας χωρίς ηλικιακές αναφορές. Το φαινομενικά δημοκρατικού χαρακτήρα τμήμα νεολαίας που διατηρούν τα σημερινά κόμματα, στην πραγματικότητα αποκλείει τους νέους από τις πραγματικές αποφάσεις και τους καθιστά υποχείρια της ηγεσίας και του φαύλου συστήματος.

Συμμετοχή των νέων στα κοινά σημαίνει συμμετοχή στο κοινοβουλευτικό σύστημα με παρουσία της νεολαίας στην εκτελεστική και νομοθετική εξουσία. Καθοριστικό προαπαιτούμενο στη συμμετοχή αυτή είναι η οικοδόμηση σχέσης εμπιστοσύνης με τους νέους ώστε να μην έχουν να αντιμετωπίσουν ένα απαξιωμένο, τυφλό πολιτικό σύστημα το οποίο οδηγεί με τη σειρά του στην τυφλή άρνηση.

Κομματικές Νεολαίες
Η κομματοποίηση του πολιτικού συστήματος και του συνδικαλισμού έχει επικαθορίσει και τους νέους οι οποίοι είτε οργανώνονται σε κομματικές νεολαίες, μαθητικές και φοιτητικές κομματικές παρατάξεις είτε αδιαφορούν. Δυστυχώς, η έννοια της πολιτικής έχει περιοριστεί στην κομματική εμπλοκή τους και λειτουργεί είτε στρατολογικά είτε αποτρεπτικά. Οι κομματικές οργανώσεις νεολαίας και οι φοιτητικές παρατάξεις χρησιμοποιούνται ως εκκολαπτήρια για κομματοκουτάβια και στην πραγματικότητα αποτελούν τους μηχανισμούς αναπαραγωγής του φαύλου πολιτικού συστήματος της διαπλοκής, ανάγοντας την κομματική ταυτότητα σε εισιτήριο για την πρόσληψη στο Δημόσιο.

Η πολιτική έχει ταυτιστεί με την καριέρα και η ανάδειξη νέων ανθρώπων φιλτράρεται από κομματικές επιλογές εκ των άνω. Έτσι, η παραγωγή νέων ανατρεπτικών και ριζοσπαστικών ιδεών ελέγχεται και ουσιαστικά καθοδηγείται. Ταυτόχρονα, με τον αποκλεισμό της μη κομματοποιημένης νεολαίας από τα κοινά, προστατεύεται ο κομματισμός, η αναξιοκρατία και η συντεχνιακή λογική υπέρ των «δικών μας παιδιών». Προτείνουμε την κατάργηση των τμημάτων κομματικών νεολαίων ως έχουν σήμερα και την ισότιμη συμμετοχή των νέων πολιτών στα κόμματα ακολουθώντας τον δρόμο που ανοίγουμε εμείς. Ωστόσο, η πολιτικοποίηση των νέων δεν πρέπει να πραγματοποιείται αποκλειστικά από τα κόμματα. Πρέπει θεσμικά να προβλέπονται ανεξάρτητες οργανώσεις στις οποίες δεν θα συμμετέχουν κομματικές παρατάξεις αλλά θα πρόκειται για γραφεία, γραμματείες και ομάδες της νέας γενιάς που θα αναπτύσσουν δράσεις υπέρ των νέων, μελετώντας τα προβλήματά τους, το όραμά τους και προτείνοντας τις δικές τους λύσεις στη δημόσια συζήτηση.

Πρόσβαση στην πληροφορία, Διαδίκτυο.
Τα ειδικά γραφεία στη Δημόσια Διοίκηση, την Αυτοδιοίκηση και οι ανεξάρτητες, θεσμικά οργανωμένες ομάδες νέων και υπέρ των νέων, θα πρέπει να εφοδιάζουν τη νεολαία με μια ευρωπαϊκή ταυτότητα νέου και νέας, η οποία θα τους επιτρέπει, κατόπιν κρατικής πρωτοβουλίας, τη δωρεάν πρόσβαση σε βιβλιοθήκες, ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων, ηλεκτρονικά επιστημονικά και ψυχαγωγικά περιοδικά όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ταυτόχρονα, πρέπει να θεσμοποιηθεί η ανάπτυξη των διαδικτυακών κοινοτήτων ανταλλαγής απόψεων και ψυχαγωγίας ώστε το διαδίκτυο να αποτελεί έναν διακριτικά προστατευμένο από παράνομες πράξεις χώρο ελεύθερης διακίνησης ιδεών μεταξύ των νέων. Οι διαδικτυακές κοινότητες μπορούν να οργανωθούν στη βάση επιμέρους θεματικών που θα προτείνονται από ομάδες νέων.

Τέχνες, Αθλητισμός, Επιστήμες.
Η Πολιτεία οφείλει να προσφέρει χώρους στους οποίους οι ομάδες νέων θα συζητούν και θα οργανώνουν εκδηλώσεις για τις τέχνες που τους ενδιαφέρουν όπως η μουσική, το θέατρο, ο κινηματογράφος, η φωτογραφία κλπ. Ομοίως θα πρέπει να υπάρχουν και να συντηρούνται χώροι άθλησης και δημόσια γυμναστήρια όπου θα απασχολούνται ειδικευμένοι υπάλληλοι ώστε να προστατευθεί η υγεία των νέων. Οι συγκεκριμένες πρωτοβουλίες θα πρέπει να πραγματοποιούνται κυρίως σε τοπικό επίπεδο και να προκύπτουν από τη συνεργασία των υπουργείων, της τοπικής αυτοδιοίκησης και των περιφερειακών γραφείων εκπαίδευσης.

Η κοινωνική συνοχή της χώρας είναι συνυφασμένη στις δομές εκείνες που θα επιτρέπουν τον κοινωνικό μετασχηματισμό και την πρόοδο στην ιστορική πορεία των γενεών.

Συλλαλητήριο για τα ΚΕΣ και μάλιστα πανεκπαιδευτικό;

Το ΕΜΠ αναστέλλει τη λειτουργία του, οι πρυτανικές αρχές δημοσιεύουν ψηφίσματα με σαφώς ορισμένες θέσεις και σήμερα άλλο ένα «πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο». Πόσοι μήνες πέρασαν δεν θυμάμαι, αλλά ανάμεσα στους υπόλοιπους 49.999 ταραξίες που ήμασταν στην Ακαδημίας και μετά έξω από τη Βουλή δεν είδα ποτέ ούτε τον κύριο «πανεπκπαιδευτικό» ούτε κάποιον εκπρόσωπο των πρυτανικών αρχών ούτε την κυρία «αναστολή λειτουργίας» κανενός ιδρύματος προς συμπαράσταση. Αντίθετα είδα αναίτια ωμή βία, κομματικές συντεχνίες, αδιαφορία, την απαξίωσή μου από τη σπουδαία γενιά του πολυτεχνείου λες και η ιστορία τελείωσε εκεί, πουλημένα ΜΜΕ και συνεργασία «κουκουλοφόρων με τα ΜΑΤ». 

Τι συνέβη και ξαφνικά το θηρίο άρχισε να έχει σπασμούς αντίδρασης στο περιβάλλον του; Η κίνηση των «χιλίων» πού είναι; Διεκδίκησε τη θεσμικότητά και εξαφανίστηκε στο εσωτερικό της ακαδημαϊκής διανόησης; Το συλλαλητήριο δεν είναι και ουδέποτε ήταν πανεκπαιδευτικό και το ΕΜΠ παραμένει δέσμιο μιας αναχρονιστικής παράδοσης.

Κατόπιν δημοσιογραφικής έρευνάς μου το ακαδημαϊκό έτος 2007-2008, συζήτησα με τον εκπρόσωπο του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και την τότε Υπ. Παιδείας για το ζήτημα των κολλεγίων και το είδος της αναγνώρισής τους. Τα συγκεκριμένα κέντρα εκπαίδευσης δεν εμπορεύονται τη γνώση, πωλούν στις βιτρίνες τους μία ευκαιρία στην αγορά εργασίας. Η παρέμβαση της ΕΕ δεν αφορά σε καμία περίπτωση τον ακαδημαϊκό χαρακτήρα αυτών των κέντρων. Ο ρόλος της σε σχέση με την Παιδεία των κρατών-μελών είναι αποκλειστικά συμβουλευτικός. Ωστόσο, έχει καθήκον και υποχρέωση να παρέμβει για τα ανθρώπινα δικαιώματα στα οποία εντάσσεται και το δικαίωμα στην εργασία. Γι αυτό το λόγο, καλεί τη χώρα μας να αναγνωρίσει επαγγελματικά δικαιώματα στα πτυχία των αποφοίτων των κολλεγίων, όχι να τα εξισώσει με τους Πανεπιστημιακούς τίτλους.

Για τους έλληνες πολιτικούς όμως, η διαδικασία αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία κερδοφόρας αυτοϊκανοποίησης και ως γνωστόν, δεν αφήνουν τέτοιες ευκαιρίες να χαθούν. Σε συνεργασία με τα ΜΜΕ δημιούργησαν την απόλυτη σύγχυση, αποφάσισαν να έρθουν σε συναλλαγή με τα κολλέγια και να προωθήσουν την ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης, δηλαδή, την άμεση αναγνώρισή τους σε ΑΕΙ. Κινήσεις που δεν αφορούν την παρέμβαση της ΕΕ για το συγκεκριμένο ζήτημα αλλά μόνον το φετίχ των ελλήνων πολιτικών. Φετίχ βέβαια, στο οποίο προσφέρουν τις υπηρεσίες τους όλα εκείνα τα συντεχνιακά στοιχεία που διατηρούνται στο εσωτερικό των πανεπιστημίων.

Η επίκαιρη εικόνα της εκπαίδευσης στην Ελλάδα

Ένας χρόνος πέρασε από τις μεγάλες κινητοποιήσεις των φοιτητών και η ελληνική εκπαίδευση ανεβαίνει αυτές τις μέρες στο θέατρο του παραλόγου, άγνοιας και συντεχνίας γωνία.. Ο άξονας των έντονων φοιτητικών αντιδράσεων ήταν η επικείμενη ιδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων ενώ η ενημέρωση για τον νέο νόμο-πλαίσιο ήταν από ελλειπής έως ανύπαρκτη. Για να είμαι πιο συγκεκριμένος: ελάχιστοι είχαμε διαβάσει το νομοσχέδιο που είχε ανακοινώσει τότε το υπουργείο, έστω και όταν το δημοσίευσε μετά από μήνες συντήρησης ενός θολού τοπίου. Το μότο των ιδιωτικών πανεπιστημίων, παρέα με την “ανωτατοποίηση” των κολεγίων, έφεραν στις γενικές συνελεύσεις και στις πορείες τη λογική και αρκετούς νέους φοιτητές. Tα ψήγματα αλλαγής του τοπίου έκαναν κάποιους ανεξάρτητους συνδικαλιστές όπως τον συντάκτη του άρθρου αυτού (πρόεδρος μεταπτυχιακών ανθρωπολογίας παν. αιγαίου τότε) να πιστέψουν σε μια ορθολογικοποιήση του φοιτητικού συνδικαλισμού στη βάση της γνώσης και του κοινού συμφέροντος. Πολλά παιδιά δεν είχαν διαμορφωμένη άποψη για τα θεματα και περιμέναν να ενημερωθούν στις Γενικές Συνελεύσεις από τους φοιτητοπατέρες και τα κομματοκουτάβια, αδίκως βέβαια. Ευτυχώς για μας ήταν εύκολο να τους πείσουμε υπέρ των δημόσιων πανεπιστημίων με τα επιχειρήματά μας διότι τα κόμματα αναμασούσαν τις παραθυρολογίες που ξαφνικά, όταν γίναμε πολλοί, δεν έπειθαν.. Την ίδια διάθεση ειχαμε  απέναντι στην υπόλοιπη κοινωνία και τα ΜΜΕ, είμασταν σίγουροι ότι δεν γνώριζαν τα ζητήματα και φυσικά δεν γνώριζαν ή δεν ήθελαν να μάθουν και οι δημοσιογράφοι. Θυμάμαι μία εκπομπή του Πρετεντέρη για τον νέο νόμο στην οποία κανείς δεν είχε διαβάσει ούτε τον νόμο τσάτσου-ζώρα και λοιπών του 1982 ούτε τον καινούριο αγνώστων συντακτών.. 

Είναι αλήθεια πως όσοι είχαμε διαβάσει τον νέο νόμο δυσκολευόμασταν να τον αποδοκιμάσουμε στο σύνολό του, φυσικά οι  επιθέσεις που δεχθήκαμε από τους καριερίστες ή τα στρατιωτάκια του φοιτητικού συνδικαλισμού ηταν απερίγραπτες. Παρόλο που η φιλοσοφία του νόμου είναι αποριπτέα υπάρχουν άρθρα τα οποία βρίσκονται στη σωστή κατεύθυνση, ένα από αυτά αφορά τις εκλογές πρυτανικών αρχών.

Αναβρασμός φαίνεται να προκαλείται στα ΑΕΙ εν όψη πρυτανικών εκλογών, ένας αναβρασμός κατά τη γνώμη μου πλασματικός. Οι όσοι καταληψίες ζητούν την πλήρη απόσυσρη του νόμου αντιδρούν με αφορμή την ρύθμιση της καθολικής ψηφοφορίας. Ουσιαστικά η ΠΚΣ βρίσκει ένα προπύργιο ολκληρωτικής άρνησης χωρίς περιεχόμενο και παλεύει πάλι να καπελώσει τις κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών μονοπωλώντας τη συλλογική δράση ως αποκλειστικά δικό της συστατικό στοιχείο. Τα ΕΑΑΚ και οι δήθεν “εκτός συστήματος” ούτως ή άλλως ευκαιρία ψάχνουν για να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους, οι λίγοι του ΣΥΡΙΖΑ ξερογλείφονται για ψήφους και επαναφέρουν το άρθρο 16, είναι εκτός θέματος δηλαδή.. Οι δύο παρατάξεις που κυριαρχούν στο 10% των φοιτητών που τελικά ασχολείται με όλα αυτά, δεν ενδιαφέρονται για την ουσία. Η ΔΑΠ ως η έχουσα το τιμόνι του νέου τύπου συνδικαλισμού είναι σε όλες τις περιπτώσεις βολεμένη διότι α. έχει μεταφέρει το παιχνίδι των ψήφων εκτός πανεπιστημίων, δηλαδή σε πάρτυ, σφηνάκια και εκδρομές β. υποστηρίζουν στη βάση της αδιαφορίας τους και το κυβερνητικό έργο για να φαίνονται ότι έχουν άποψη, οπότε όλα βαίνουν καλώς γι αυτούς. Από την άλλη η ΠΑΣΠ συνεχίζει με ανεξάντλητη μαλακία να αντιγράφει ανεπιτυχώς και σε δεύτερο χρόνο τις ιδέες της ΔΑΠ.

Σε συνάρτηση με την εσωτερική κατάσταση, τους κομματολύκους των ΔΕΠ και την στάση κάποιων σταθμών και εφημερίδων γίνεται λόγος για σειρά αντιδράσεων και “καζάνια που βράζουν”. Πρόκειται για πλασματικές αντιδράσεις επομένως αφού δεν υπάρχουν στην ουσία παρά από τους λίγους που περιέγραψα παραπάνω και οι τίτλοι των ρεπορτάζ είναι προϊόντα μερικών καναλαρχών και εκδοτών για πολιτικούς λόγους.

Ο νέος νόμος για τις εκλογές προβλέπει τα εξής:

«3. α) Ο Πρύτανης και οι Αντιπρυτάνεις εκλέγονται
από ειδικό σώμα εκλεκτόρων που απαρτίζεται από το
σύνολο: i) των μελών Δ.Ε.Π. του Πανεπιστημίου, ii) των
προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών του Πανεπι−
στημίου και iii) των Βοηθών, Επιστημονικών Συνεργατών
και Επιμελητών, των μελών του Ειδικού και Εργαστηρι−
ακού Διδακτικού Προσωπικού (Ε.Ε.ΔΙ.Π.), των μελών του
Ειδικού Τεχνικού Εργαστηριακού Προσωπικού (Ε.Τ.Ε.Π.)
και του Διοικητικού Προσωπικού του Πανεπιστημίου.
Το ποσοστό των ψήφων που έλαβε κάθε υποψήφιος
συνδυασμός υπολογίζεται από το άθροισμα των ποσο−
στών επί των ψηφισάντων που έλαβε ο συνδυασμός από
καθεμιά από τις τρεις κατηγορίες εκλεκτόρων, τούτων
πολλαπλασιαζόμενων με τους συντελεστές βαρύτητας
0,50, 0,40 και 0,10 αντίστοιχα και ανεξάρτητα από το
ποσοστό προσέλευσης της κάθε κατηγορίας εκλεκτό−
ρων. Ειδικότερες λεπτομέρειες για την εφαρμογή των
ανωτέρω προβλέπονται στον Εσωτερικό Κανονισμό του
Ιδρύματος.»

Ο Υπουργός Στυλιανίδης επανέρχεται με δηλώσεις για τα “μη κρατικά” πανεπιστήμια. Αποτελεί μεγάλο παράδοξο γιατί όλοι οι υπόλοιποι εδω και 3 χρόνια περίπου κάνουν λόγο για ιδιωτικά πανεπιστήμια ενώ το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ επιμένουν στα “μη κρατικά”. Αντί να ιδεολογίσω σε αμέτρητες γραμμές θα περιγράψω το περιεχόμενο των δύο αυτων φράσεων. Ενα “μη κρατικό” πανεπιστήμιο δε αποκλείει τον δημόσιο χαρακτήρα του αλλα ούτε και τον ιδιωτικό, πρόκειται επομένως για μία μπαρούφα η οποία θυμίζει τους χρησμούς της Πυθίας η οποία εκφραζόταν με τέτοιον τρόπο για να “πέσει μέσα” ό,τι και να συμβει. Υπστηρίζοντας ότι ένα ίδρυμα είναι μη κρατικό εννοείται πως μπορεί να είναι όλα τα υπόλοιπα εκτός υπό τη διοίκηση του κράτους με την κλειστή έννοια, δηλαδή των υπουργείων παιδείας και οικονομίας, είναι πιθανόν επομένως να είναι ένα ίδρυμα της εθνικής τράπεζας, ενός δήμου, ενός κοινοφελούς ιδρύματος ή της ιντρακόμ, ένα πρώην κολέγιο, της πίτσα ΧΑΤ ή και της εκκλησίας. Επι του πρακτέου, οι πολιτικοί που μιλούν για μη κρατικά θέλουν να πιστέψουμε ότι οραματίζονται την ίδρυση πανεπιστημίων από άλλους δημόσιους φορείς εκτός του κράτους, για παράδειγμα μια νομαρχία ή οποιοδήποτε άλλο δημόσιο φορέα. Ευλόγως κανείς διστάζει σε μια τέτοια πρόταση αφού δεν υπάρχουν χρήματα και μάλιστα αν κάποιος θελήσει να υποστηρίξει τα πανεπιστήμια μπορεί να το κάνει και τώρα, χωρίς αλλαγή στο Σύνταγμα.

Από την άλλη, όλοι οι υπόλοιποι βλεπουν μπροστά τους την πραγματικότητα η οποία δεν είναι άλλη από τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Με τον όρο “ιδιωτικά” εισάγεται η έννοια του κέρδους στην ανώτατη εκπαίδευση και συγκεκριμένα του ιδιωτικού κέρδους είτε οικονομικού είτε συμβολικού. Όποιος ελέγχει τα πανεπστήμια μπορεί να κερδίζει χρήματα ρίχνοντας την ποιότητα σπουδών και αποκλείοντας τους μη εχοντες την οικονομική δυνατότητα να πάρουν ένα πτυχιο,  μπορεί όμως να ελέγχει και τις επόμενες γενιές, τις γνώσεις τους, τις επιθυμίες τους, τις επιλογές τους.

Την ίδια στιγμή ανακοινώνονται αυξήσεις στα δίδακτρα των ιδιωτικών σχολείων πρωτοβάθμιας και μέσης εκπαίδευσης με επιμέρους αυξήσεις στη διδασκαλία κάθε μαθήματος. Αυξήσεις αναμένονται και στα φροντιστήρια προκαλώντας τις αντιδράσεις γονέων για το δυσβάσταχτο κόστος της εκπαίδευσης των παιδιών τους. Μεσα σε όλα αυτά, συνεχίζουμε να μιλάμε για μη δημόσια πανεπιστήμια και οι φοιτητοπατέρες κλείνουν την πόρτα σε μία από τις δημοκρατικότερες ρυθμίσεις του νέου νόμου.

Κάποιος μας κοροϊδεύει ή εμένα μου φαίνεται;

Μπ. Πετράς