Ο «Βρώμικος Χάρι» των Εξαρχείων και ο άγνωστος πιστολέρο του Περιστερίου

Από τo www.tovima.gr

Ο ένστολος και ο ανώνυμος «Ράμπο» και τι (δεν) έκανε η Αστυνομία

Τα δύο περιστατικά των πυροβολισμών έχουν ορισμένα κοινά σημεία που προκαλούν εύλογη ανησυχία και προβληματισμό. Κατ΄ αρχάς και στις δύο περιπτώσεις οι δύο δράστες, ο ειδικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκονέας στην πρώτη και ο μέχρι στιγμής άγνωστος «κουμπουροφόρος» στη δεύτερη, τράβηξαν όπλο και πυροβόλησαν εναντίον ομάδας εφήβων. Στα Εξάρχεια ο Αλέξης Γρηγορόπουλος βρισκόταν προκειμένου να διασκεδάσει μαζί με εορτάζοντα φίλο του, ενώ στον πεζόδρομο του Περιστερίου ο Γιώργος Παπλωματάς προγραμμάτιζε μαζί με τα άλλα μέλη του 15μελούς συμβουλίου του σχολείου τον τρόπο παρουσίας τους στο μεγάλο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της Πέμπτης.

Η ευκολία(;) με την οποία ενήργησαν απέναντι σε νεαρούς μαθητές οι δύο δράστες είναι επίσης στοιχείο ταυτόσημο. Ο Επαμεινώνδας Κορκονέας, ακόμη και από συναδέλφους του, χαρακτηρίζεται άνθρωπος που ακολουθούσε τον δρόμο του «τσαμπουκά», ενώ τον προσφωνούσαν «Ράμπο» ή «Βρώμικο Χάρι (Κάλαχαν)», παραλληλίζοντάς τον με τους δύο «σκληρούς» κινηματογραφικούς ήρωες που δεν σήκωναν μύγα στο σπαθί τους. Ο άγνωστος δράστης του Περιστερίου χτύπησε επίσης, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, για να δείξει πυγμή απέναντι στα παιδιά, παίρνοντας τον νόμο στα χέρια του, ώστε να «δώσει ένα μάθημα», μιας και κανείς δεν ενδιαφέρεται να «συνετίσει», τέτοιες μέρες, τους εφήβους. Στη δεύτερη περίπτωση μάλιστα ο τύπος του όπλου και η… πρωτότυπη σφαίρα (αναγομωμένη) οδηγούν, με μαθηματική ίσως ακρίβεια, είτε σε εραστή των όπλων, πιθανότατα συλλέκτη, είτε πιθανώς σε πρώην ή εν ενεργεία επαγγελματία (αστυνομικό ή στρατιωτικό), των Σωμάτων Ασφαλείας, ή ακόμη και σε μέλος ακροδεξιάς οργάνωσης.

Αξίζει να σημειωθεί συνάμα και η «πολιτική» διάσταση των δύο γεγονότων. Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου συνέβη σε μια γειτονιά (Εξάρχεια) με ξεχωριστό πολιτικό και ιδεολογικό «φορτίο», που συνδέεται στη συλλογική συνείδηση με έντονη αμφισβήτηση των παραδεδεγμένων κοινωνικών και κρατικών δομών. Αντιστοίχως, ο Γιώργος Παπλωματάς, την ώρα του τραυματισμού του, συμμετείχε σε «συνεδρίαση» του 15μελούς συμβουλίου, ενός οργάνου που συμβάλλει στην πολιτική συνειδητοποίηση των μαθητών.

Κερασάκι στην τούρτα, η στάση της Αστυνομίας. Στην πρώτη περίπτωση πέρασαν περίπου δύο εβδομάδες για να εκδοθεί το πόρισμα της βαλλιστικής εξέτασης, ενώ την περασμένη Τετάρτη το βράδυ επικράτησε πανικός και σύγχυση για το πώς θα έπρεπε να γίνει ο χειρισμός της υπόθεσης. Ετσι, η επίσημη ανακοίνωση εκδόθηκε με καθυστέρηση 14 ωρών, ενώ εντύπωση προκάλεσαν οι «ήξεις αφήξεις» αναφορές, μία για «πυροβόλο» και μία για «αεροβόλο» όπλο.

Το θέμα μας είναι η δολοφονία και η εξέγερση των νέων

Δεν είναι και τόσο πολύπλοκα τα πράγματα, πολύπλοκα παλεύουν να τα παρουσιάσουν πολιτικοί και μερικοί δημοσιογράφοι. Επίσης το θέμα μας δεν είναι τα καταστήματα που διαλύθηκαν αλλά τα παιδιά και οι πολίτες που διαδηλώνουν, που διεκδικούν το αυτονόητο: Δικαιοσύνη χωρίς ΕΔΕ και δίκες που κατευθύνονται και κουκουλώνονται, Δημοκρατία χωρίς δικτατορικούς «εκφοβισμούς» με σφαίρες, Παιδεία που αγαπά τα παιδιά, Εργασία πλήρης και νόμιμη.

Ο πυροβολισμός του εφήβου σηματοδότησε την αντίδραση μιας ολόκληρης γενιάς μαθητών γυμνασίου και λυκείου απέναντι σε ένα φαύλο πολιτικό σύστημα. Ωστόσο, ο θάνατός του αποτελεί μόνο την αφορμή. Η συνολική εξέγερση των νέων παιδιών πραγματοποιείται σε συνθήκες απαξίωσης των θεσμών εντός των οποίων γεννήθηκαν και μεγαλώνουν. Από τη μία οι βαρβαρότητες εις βάρος της δημόσιας περιουσίας από δήθεν ταραξίες και από την άλλη το ξεπούλημα των δημόσιων γαιών από επαγγελματίες πολιτικούς. Η στείρα πολιτική των κομμάτων, τα σκάνδαλα, ο κομματισμός και η αναξιοκρατία, διαμόρφωσαν πλέον ένα μέλλον βέβαιης αδικίας, αποκλεισμού και μεγάλης οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας.

Πολίτες και νέοι αρθρώνουν ένα ισχυρό «φτάνει πια» η διαφθορά και η ανικανότητα των πολιτικών δυνάμεων που μας οδήγησαν στην πολιτική και κοινωνική παρακμή. Κάποιος πρέπει να εκφράσει τη δυσαρέσκεια και αγανάκτηση όλων αυτών των συμπολιτών και παιδιών μας που ορθώνουν δυναμικά το ανάστημά τους. Όλοι είναι υπεύθυνοι για την παρακμή. Οι φοροδιαφεύγοντες, εκείνοι που «λαδώνουν» και «λαδώνονται», οι μπαρμπάδες στην Κορώνη, όλοι εκείνοι που τελικά συγκροτούν το εκλογικό σώμα και ψηφίζουν με γνώμονα ένα συμφέρον που μόνο οι ίδιοι κατανοούν.

Παρατηρεί κανείς ότι κάθε γενιά γίνεται όλο και πιο βίαιη, Η προηγούμενη ενσωμάτωσε τις καταλήψεις σε πρακτική πρώτης αντίδρασης, σήμερα έγινε το βήμα προς τις πέτρες και τα ξύλα. Η σώρευση της αδικίας και της ανισότητας λαμπάδιασαν από το όπλο ενός ειδικού φρουρού που σκότωσε ένα παιδί 15 ετών.Όποιος δε σέβεται τη νέα γενιά, δε σέβεται τον εαυτό του, τη δημοκρατία και την πατρίδα του. Κι ευτυχώς επιτέλους το πληρώνει..

ΥΓ Δυστυχώς δεν βρίσκω μια φωτογραφία για το άρθρο διότι φωτό και πλάνα είναι τραβηγμένα πίσω από τα ΜΑΤ, καμμία από τα παιδιά που φωνάζουν και αντιστέκονται σε εντεταλμένους προβοκάτορες και κυβερνητικές δυνάμεις καταστολής. Κυβερνητικές είναι, όχι του κράτους.