Έναρξη της συζήτησης για τα ιστολόγια

Στις 25 Σεπτεμβρίου, οι ευρωβουλευτές ενέκριναν ένα μη νομοθετικό ψήφισμα σχετικά με τη συγκέντρωση και την πολυφωνία στα μέσα ενημέρωσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με το οποίο ζήτησαν την έναρξη “μιας ανοιχτής συζήτησης για όλα τα θέματα που άπτονται του καθεστώτος των ιστολογιών”. Η αρχική έκθεση της Marianne Mikko προκάλεσε ζωηρές αντιδράσεις από μπλόγκερ σε όλη την Ευρώπη, που φοβούνται τη “λογοκρισία” και νιώθουν να απειλείται η ελευθερία του λόγου.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα ποιοτικά ιστολόγια (τα γνωστά “μπλογκ”) πρέπει να χαρακτηρίζονται από ελευθερία της έκφρασης, δημιουργικότητα, ειλικρίνεια, ποικιλομορφία και ευελιξία, έτσι ώστε να οδηγήσουν τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης να επανεξετάσουν με τη σειρά τους το δικό τους ρόλο. Μπορεί ωστόσο ο κάθε μπλόγκερ να συγκριθεί με έναν δημοσιογράφο; Πώς θα πρέπει να διευθετούνται τα θέματα που άπτονται των πνευματικών δικαιωμάτων, της αμεροληψίας και της δεοντολογίας;
 
Με αυτά ακριβώς τα θέματα ασχολείται η έκθεση της Marianne Mikko, μέλος της Σοσιαλιστικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η έκθεση της Εσθονής προκάλεσε έντονες συζητήσεις εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (όταν παρουσιάστηκε τον Ιούνιο) αλλά και σε μπλόγκερ ανά την υφήλιο, που ζήτησαν να διατηρηθεί η ελευθερία των μπλόγκερ να δημοσιεύουν ό,τι θέλουν, να διαβάζουν και να σχολιάζουν στα ιστολόγιά τους.
 
Τώρα σειρά έχει η συζήτηση
 
Το ψήφισμα που ενέκριναν οι ευρωβουλευτές κατά τη διάρκεια της πιο πρόσφατης Συνόδου Ολομέλειας ζητά τη διασφάλιση της πολυφωνίας των μέσων ενημέρωσης (συμπεριλαμβανομένων των μπλόγκερ), καθώς και της ανεξαρτησίας των συντακτών. Ωστόσο, αν και το σχέδιο έκθεσης της κας Mikko περιλάμβανε ιδέες για την αποσαφήνιση του νομικού καθεστώτος των ιστολόγων (πχ. δημοσιοποίηση των συμφερόντων που εκπροσωπούν ή εθελοντική επισήμανση των μπλογκ), με  το ψήφισμα που ενέκριναν οι ευρωβουλευτές ξεκινά απλώς μια ανοιχτή συζήτηση για το θέμα.
 
Η Marianne Mikko, εισηγήτρια της σχετικής έκθεσης, είπε χαρακτηριστικά στην “Πρώτη Σελίδα”: “Είμαι ευτυχής που η έκθεση του 2008 σχετικά με τα μέσα ενημέρωσης περιλαμβάνει και τα μπλογκ. Πιστεύω ότι τα ιστολόγια αποτελούν μέρος των μέσων ενημέρωσης του 21ου αιώνα. Οι προηγούμενες αντιδράσεις των μπλόγκερ έχουν αποδείξει ότι το θέμα είναι ευαίσθητο” . Γι’αυτό άλλωστε και το τελικό ψήφισμα δεν ήταν όσο φιλόδοξο το ήθελε η ίδια στην αρχή.
 
Τι μέλλει γενέσθαι τώρα; Σύμφωνα με την κα Mikko, “πρέπει να επικοινωνούμε. Ας μιλήσουμε λοιπόν όλοι μαζί -οι μπλόγκερ, το Κοινοβούλιο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή- και μαζί να βρούμε λύσεις”.

Από την Πρώτη Σελίδα του Ευροκοινοβουλίου
www.europarl.europa.eu

Βία κατά των γυναικών

Της Μ. Χατζηκλεάνθους

Η βία κατά των γυναικών είναι ένα από τα προβλήματα που λαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις ανα τον κόσμο. Βία κατά των γυναικών είναι κάθε πράξη, ή απειλή πράξης βίας που συνδέεται με το φύλο και οδηγεί ή ενδέχεται να οδηγήσει σε σωματικές, σεξουαλικές και ψυχολογικές βλάβες. Σε αυτήν την περίπτωση, θύματα βίας γίνονται γυναίκες διαφόρων ηλικιών, φυλών, μορφωτικού και οικονομικού επιπέδου. Η ανοχή στην άσκηση βίας ή την απειλή βίας πλήττει το βιοτικό επίπεδο, την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των γυναικών.

Το θέμα είναι πως κάτι πρέπει να γίνει προκειμένου να σταματήσει αυτό το φαινόμενο. Τι μπορεί, λοιπόν, να κάνει ο καθένας από εμάς, προσωπικά, ανάλογα με την περίπτωση, είτε βρισκόμαστε στη θέση του θύματος, είτε απλά στη θέση του παρατηρητή;

Περίπτωση 1η: όταν βρίσκομαστε ήδη σε σχέση κακοποίησης.

• Προσπαθούμε να εξασφαλίσουμε υποστηρικτικό περιβάλλον, αναζητώντας βοήθεια σε συγγενείς, φίλους, γείτονες, που είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν παρέχοντάς μας στέγη, τροφή, χρήματα, συνοδεία σε υπηρεσίες κλπ.
• Έχουμε στο μυαλό μας τουλάχιστον ένα ασφαλές μέρος, στο οποίο θα πάμε, σε περίπτωση που χρειαστεί να να φύγουμε από το σπίτι.
• Αποταμιεύουμε χρήματα, έτσι ώστε να τα έχουμε σε περίπτωση προσωπικής μας ανάγκης
• Έχουμε έτοιμη μια τσάντα με όσα πράγματα είναι απαραίτητα για μας (και τα παιδιά μας) και διάφορα χρήσιμα έγγραφα, όπως προσωπικό βιβλιάριο καταθέσεων, φωτοτυπίες βιβλιαρίου του συζύγου, φωτοτυπία φορολογικής δήλωσης, τίτλους περιουσιακών στοιχείων, πιστοποιητικά που αφορούν τα παιδιά κλπ.
• Εάν κι εφόσον είναι δυνατόν, φροντίζουμε να έχουμε συνεννοηθεί από πριν με κάποια γειτόνισσα, ώστε να καλέσει την αστυνομία μόλις ακούσει φωνές.

Περίπτωση 2η: όταν έχουμε ήδη υποστεί κακοποίηση.

• Πρώτα απ’όλα, υποβάλλουμε μήνυση, είτε προφορική, είτε γραπτή, κατά του δράστη σε οποιοδήποτε αστυνομικό τμήμα και επιπλέον, ζητάμε την καταγραφή του περιστατικού κακοποίησης στο βιβλίο συμβάντων του αστυνομικού τμήματος και αντίγραφο.
• Εάν δεν θέλουμε να υποβάλλουμε μήνυση εναντίον του δράστη, ζητάμε από τον εισαγγελέα υπηρεσίας να δώσει έγγραφη εντολή στο αρμόδιο αστυνομικό τμήμα, προκειμένου να καλέσουν το δράστη και να του γίνουν οι απαραίτητες «συστάσεις».
• Ζητάμε από τον εισαγγελέα να δώσει εντολή στον αρμόδιο ιατροδικαστή να υποβληθούμε σε ιατροδικαστική εξέταση. Στο τέλος, ζητάμε το αντίγραφο της ιατροδικαστικής εξέτασης.
• Αν πάμε σε νοσοκομείο, ζητάμε να καταγραφεί το περιστατικό στο βιβλίο συμβάντων ως κακοποίηση και κρατάμε, οπωσδήποτε, αντίγραφο.

Περίπτωση 3η: έχουμε υποστεί βιασμό.

• Υποβάλλουμε άμεσα μήνυση σε οποιοδήποτε αστυνομικό τμήμα ή στον εισαγγελέα άσκησης Ποινικής Δίωξης.
• Ζητάμε από τον εισαγγελέα υπηρεσίας να εκδώσει εντολή στον ιατροδικαστή, προκειμένου να υποβληθούμε σε ιατροδικαστική εξέταση, ώστε να διαπιστωθεί ο βιασμός και να μας χορηγηθεί βεβαίωση. Σημειώνεται ότι η ιατροδικαστική εξέταση θα πρέπει να πραγματοποιηθεί όσο το δυνατόν συντομότερα και χωρίς να έχει προηγηθεί καθαρισμός του σώματος και αλλαγή ρούχων.

 

Περίπτωση 4η:  απευθύνεται σ’εμάς μια κακοποιημένη γυναίκα για βοήθεια.

• Προσπαθούμε να την ηρεμήσουμε.
• Δεν την πιέζουμε να πάρει οποιαδήποτε απόφαση δεν είναι ακόμη έτοιμη να πάρει.
• Σε καμία περίπτωση δεν την κρίνουμε ή την κατακρίνουμε για τη στάση που κρατάει απέναντι στο δράστη της κακοποίησης της.
• Προσπαθούμε να σταθούμε δίπλα της για να ξαναμπορέσει να απευθυνθεί σ’εμάς όταν το χρειάζεται.
• Την ενημερώνουμε για τα δικαιώματά της και για το τι μπορεί να κάνει.

Σύμφωνα με διάφορες έρευνες, μία στις πέντε γυναίκες, κακοποιούνται από τον σύντροφο τους. Η βία αυτή προκαλεί περισσότερους θανάτους παγκοσμίως από όσους ο καρκίνος, η ελονοσία, τα τροχαία κι ο πόλεμος μαζί! Η Διεθνής Αμνηστία, ο ΟΗΕ και η UNESCO προσπαθούν να καταπολεμήσουν το φαινόμενο. Δεν αρκεί όμως αυτό. Η βία είναι κοινωνικό φαινόμενο και δεν έχει δικαιολογία, γι’αυτό και όλοι μας πρέπει να έχουμε ενεργή συμμετοχή στην καταπολέμησή του και να βοηθήσουμε με τον τρόπο μας.

Παιδί της πόλης και του καπιταλισμού το HIV;

Η αστικοποίηση του πληθυσμού της Ευρώπης κατά τον 19ο αιώνα και η ελληνική εκδοχή του φαινομένου, λίγο αργοπορημένη και με ιδιαίτερους όρους, πλαισιώθηκε από μια σειρά νέα ζητήματα που προέκυψαν σε ιδεολογικό και υλικό επίπεδο. Από τη μία διαμορφώθηκαν νέες κοινωνικές ομάδες, φυσικά οι αναδυόμενες μεσαίες τάξεις, νέες συνήθειες, νέες εμπορευματικές και καθημερινές πρακτικές διατηρώντας πάντα ωστόσο και τις συνέχειες, λανθάνουσες ή μη από τη ζωή αγροτικό χώρο. Από την άλλη εμφανίστηκαν προβλήματα σε σχέση με τις μετακινήσεις και τους δρόμους, την αστυνόμευση, τις αγορές, την υλική και συμβολική διάκριση του δημόσιου και ιδιωτικού χώρου, θέματα που αφορούσαν την υγιεινή στον αστικό χώρο, την ιατρική και βέβαια τα νέα νοσήματα.

Άρθρο του AP που ανέδειξε μια νέα έρευνα για το HIV στις ΗΠΑ και αναδημοσιεύτηκε στα διεθνή πρακτορεία, μας φέρνει εξ απροόπτου τοποθετώντας την εμφάνιση της πρώτης μορφής του ιού, διότι ως γνωστόν μεταλλάσσεται διαρκώς, στις πρώτες πόλεις της Αφρικής στη στροφή του 20ού αιώνα, 1884-1924 με την έρευνα να επικεντρώνεται στο 1908. Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ως απλοί αναγνώστες ότι η ασθένεια του προηγούμενου αιώνα αναγνωρίστηκε επίσημα το 1982 ενώ οι απαρχές της υπολογίζονταν στη δεκαετία του 1930, φαίνεται ωστόσο ότι ο ιός κυκλοφορούσε ανάμεσά μας αρκετά χρόνια πριν. Η δημιουργία του εντοπίζεται στην Αφρική και υποστηρίζεται ότι πρόκειται για έναν ιό που έπληττε τους χιμπατζήδες και μεταπήδησε στους ανθρώπους μεταλλάσσοντας παράλληλα τη δομή του. Το πέρασμα στην ανθρωπότητα πραγματοποιήθηκε όταν κάποιοι αφρικανοί τεμάχιζαν και πουλούσαν το κρέας των χιμπατζήδων στην αγορά, εντούτοις μέχρι και την ανάπτυξη μεγάλων πόλεων στην Αφρική δεν μπόρεσε να εξαπλωθεί. Η μαζική εξάπλωση οφείλεται, σύμφωνα με την δημοσιευμένη έρευνα των αμερικανών, στη συγκέντρωση πολλών ανθρώπων στην έντονη αστικοποίηση της ηπείρου κατά την οποία αναπτύχθηκαν σε μεγαλύτερο βαθμό η πορνεία και τα επαγγελματικά και τουριστικά ταξίδια που διαμορφώθηκαν ως πρακτικές στις νέες οικονομικές και πολιτισμικές συνθήκες.

Τελικά όλα φαίνεται να συνδέονται σε ένα ιστορικό παζλ..

Οι πληροφορίες είναι από το www.CNN.com

Δεν πρέπει κάτι να κάνουμε;

Με το «εμείς» του α πληθυντικού στον τίτλο να διαμορφώνεται ως ζητούμενο και το ελάχιστο κοινό στοιχείο συνοχής των Ελλήνων πολιτών μοιάζει να είναι η πολιτική τους θυματοποίηση απέναντι στη διαπλοκή, στην κατασπατάληση του μέχρι σήμερα δημοσίου κεφαλαίου (χρήματος, ιδιοκτησίας, παιδείας), στις δεισιδαιμονικές φιγούρες και στον πολιτικό λόγο που δεν έχει τίποτε άλλο να προσφέρει πέρα από έναν ανταγωνισμό σε ρητορικές αναπαραστάσεις της υλικής κλοπής.

Μας κυβερνούν:

Κατάδικοι των ελληνικών δικαστηρίων

Καταπατητές του δικαίου και της ηθικής

Πιόνια μιας εκκλησίας που δε φαίνεται να ένιωσε τη σπάθη της ελληνικής επαναστάσεως και της εθνικοποίησης της επικράτειας

Υπουργοί που μπήκαν ως επισκέπτες-δημοσιογράφοι και κατέληξαν μεγαλοϊδιοκτήτες πολλών ακινήτων

Ένας πρωθυπουργός που για να πείσει πρέπει να μας φοβερίσει, όπως οι φίλοι του στο άγιο όρος πριν κάτι αιώνες που φοβέριζαν υπηκόους του αυτοκράτορα με φόντο το προπατορικό αμάρτημα και την κόλαση. (Θα μας κλάσεις τα αρχίδια χοντρούλη, αν επανέλθεις σε πολιτικές πράξεις θα σταματήσω κι εγώ τον τσαμπουκά)

Για να γίνεις βουλευτής:

Πρέπει να είσαι γόνος οικογένειας με κομματική ιδιοκτησία

Πρέπει να περάσεις από τους συντεχνιακούς κομματικούς μηχανισμούς της χώρας όπου περισσεύει η βλακεία, η ανοησία και η απατεωνιά, σε ένα σύστημα που η πολιτική γίνεται αντιληπτή ως ρητορική μαυρογιαλούρου και γκόρτσου.

Αναξιοκρατία
Οικογενειοκρατία
Απαξίωση της δικαιοσύνης, διαπλοκή
Οικονομικά εγκλήματα
Ρουσφέτια για ..χασίσια
Κερδοσκοπία με διεφθαρμένους ελεγκτές
Ανεργία
Χαμηλοί μισθοί και αύξηση φόρων

Κι αν η λίστα δεν τα έχει όλα είναι γιατί ήδη μου μπαίνουν ιδέες για αιματηρές συγκρούσεις, αναρωτιέμαι τι θα πρέπει να κάνουμε ως πολίτες της ελληνικής δημοκρατίας. Τα προβλήματα στην εφαρμογή του πολιτεύματος και των νόμων όπως βλέπετε αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο και είναι ακριβώς θέμα προσώπων και πελατειακών σχέσεων οι οποίες έδωσαν όλη αυτή τη δύναμη της αυθαιρεσίας στους σημερινούς, ανίκανους, τρομοκράτες ή τρομοκρατημένους πολιτικούς.
Αυτό που ζητάω είναι μια ιδέα, μια πρόταση για αντίδραση. Τι μπορούμε να κάνουμε για να τα αλλάξουμε όλα αυτά; Εκλογική αποχή, επιλογή ψήφου-αντίδρασης, κοινωνική διαμαρτυρία με κινηματικές διαδικασίες, πραξικόπημα, πολιτική επανάσταση, «τρομοκρατικές οργανώσεις», να κάνουμε άλλο κόμμα, να πάμε σε άλλη χώρα όλοι; Ας μιλήσουμε ανοικτά και να βρούμε καμιά λύση, καλη η παρατήρηση, ακόμη και η καταγγελία αλλά χρειάζεται κι ένας άξονας δράσης για να αλλάξουν οι δομές.