Η μελαγχολία ενός ΟΨΜ..

Για  τα παιδιά που με την εμπιστοσύνη τους
με βοήθησαν να γίνω καλύτερος άνθρωπος..

Δεν υπάρχει τίποτε πιο εμβληματικό στην πορεία της ζωής σου από το να έχεις συμβάλλει έστω και λίγο στη γαλήνη ενός ανθρώπου, στην ισορροπία της ψυχής του που κλονίστηκε μέσα σε μια δύσκολη κατάσταση, σε μια αδικία, σε μια αδιαφορία.. Αποχαιρετισμός στα όπλα είναι αυτό που γράφω; Μάλλον όχι, ένας μαύρος ΟΨΜ δεν αποχαιρετά ποτέ την υπηρεσία του, σκάει ένα χαμόγελο, σκύβει λίγο το κεφάλι περπατώντας, χαζεύει τον σκοπό πύλης που τον σιγοβρίζει γιατί τον θεωρεί το μεγαλύτερο καφενείο, κι απομακρύνεται. Αυτό συμβαίνει, απομακρύνεσαι, δεν ξεφεύγεις ποτέ, αν μη τι άλλο η Πατρίδα πιθανώς να σε καλέσει να δράσεις σε πραγματικές συνθήκες. Ακόμη και για τον φρουρό που στραβώνει κάθε φορά που σε βλέπει να περνάς την πύλη, σκέφτεσαι ότι είναι πιθανό κάποιος ΟΨΜ να έχει άμεσα ή έμμεσα φροντίσει για εκείνον χωρίς ποτέ να μάθει το παραμικρό. Εξάλλου φίλε μου το μόνο που σε σώζει σε αυτή την υπηρεσία είναι το απόρρητο, όσο το σέβεσαι τόσο σε σέβονται και οι γύρω σου, φαντάροι, αξιωματικοί και συνάδελφοι.. Οι ιστορίες που ακούς και οι αποστολές που σου αναθέτει ο ένας και μοναδικός ανώτατος αξιωματικός που σε ελέγχει (κι αυτός μόνο αν είναι ιδιαίτερα οξυδερκής) είναι η πρώτη ύλη σου για να εργαστείς, τα υλικά μιας μυστικής συνταγής.

Μην περιμένει κανείς να διαβάσει εδώ τα κακώς κείμενα του στρατού ή τα όσα διέπουν την οργάνωσή του. Ό,τι ακολουθεί δεν αποτελεί συγκροτημένη αφήγηση, ποτέ δεν προλαβαίνεις για τέτοια στην ΟΨΜ, τα συναισθήματά σου φιλτράρεις για να καταλάβεις τις αντιδράσεις σου και να ερμηνεύσεις όσα βλέπεις και ακούς. Έχεις μόλις 10 λεπτά για να δεις τον κόσμο με τα μάτια του συναδέλφου σου, να δεις την πραγματικότητά του. Διάσπαρτες στιγμές είναι από μια θητεία που λίγοι βιώνουμε.

Στον Στρατό δεν υπάρχει η λογική αλλά υπάρχει η ΟΨΜ. Οι καταστάσεις που περιγράφονται ενδεικτικές, οι διαταγές που εκτέλεσα ανύπαρκτες σε αυτό το κείμενο και το μόνο που διατυπώνεται είναι το συναίσθημα που μένει, λιγάκι τεκμηριωμένο.. Το απόρρητο δεν το πρόδωσα ποτέ και δεν θα το κάνω τώρα, το υπερασπίστηκα με αγώνα απέναντι σε μπαγιάτικες σαρδέλες και γυαλισμένα γαλόνια για να το χαραμίσω σε μια προσωπική μου εξομολόγηση.. Ακόμα και τώρα τη δουλειά μου κάνω, έστω κι έτσι αναδεικνύω την υπηρεσία ειδικών επιστημόνων που φροντίζουν για την ψυχική υγεία του προσωπικού. Η ΟΨΜ είναι εκείνη που σε τελική ανάλυση, πρωτοβάθμια, με άμεση δράση, πρέπει να προλάβει τις αυτοκτονίες σε ένα ευρύτερο βέβαια πλαίσιο μέτρων τα οποία λαμβάνονται.

Είναι τόσο απλό κι ατέρμονο: Οτιδήποτε μπορεί να επηρεάσει την ψυχική υγεία, τη λειτουργικότητα, την ετοιμότητα και αποδοτικότητα των στρατιωτών και των στελεχών, σε αφορά και πρέπει να το προλάβεις, να το διορθώσεις άμεσα. Από το φαί στα μαγειρεία, τα οικογενειακά προβλήματα ή τις αλλόκοτες σκέψεις που του προκαλεί η χρόνια ασθένεια της κοπέλας του..Πολλές φορές ανακαλύπτεις χρόνιες διαταραχές που ούτε ο ίδιος δεν έχει αναγνωρίσει αφού η μαμά έχει αποκρύψει τα πάντα, βιταμίνες νόμιζε ότι έπαιρνε τόσα χρόνια.. Το χωριό είναι μικρό, ο μπαμπάς πρώην μπάτσος, δεν γίνεται να πουν ότι το παιδί μας είναι τρελό και δεν πήγε .. Στρατό.  Είναι και οι γκόμενες που δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβουν τι σημαίνει να ζεις σε έναν θάλαμο, να ορίζουν άλλοι την καθημερινότητά σου, να ζεις σ έναν αιώνιο Αυλώνα που δεν πιστεύεις ότι θα τελειώσει ποτέ. Φταίνε και οι γονείς που φορτώνουν με βάρη, φόβους κι ενοχές που δεν μπορείς να διαχειριστείς μέσα στην πίεση του συνεχούς ελέγχου. 

Όλα αυτά δεν θα τα λύσεις εσύ μονομιάς, θα βοηθήσεις όμως τον συνάδελφό σου να ηρεμήσει, να μιλήσει ανοιχτά και να τα μοιραστεί εμπιστευτικά. Θα τον αφήσεις να κλάψει στο γραφείο σου με την πόρτα κλειδωμένη, θα δακρύσεις μαζί του γιατί φίλε μου δεν έχεις ιδέα πόση δυστυχία υπάρχει δίπλα σου.. Θα του δώσεις κάποιες οδηγίες για να ξαναβρεί τον εαυτό του, αυτόν που άφησε στην πύλη μπαίνοντας στο Κέντρο. Κι  εκεί που εντοπίσεις ζητήματα που δεν μπορείς να λύσεις, φροντίζεις να επισκεφθεί κάποιον πιο ειδικό από σένα, έναν ιατρό. Μετά από μερικές εβδομάδες στη μονάδα, τους φώναζα με τα ονόματα της κοπέλας τους.. Περνούσαν έξω από το ιατρείο και μου φωνάζανε, συνήθως τ απογεύματα.

Έχεις και τους ΕΠΟΠ, η γάγγραινα του συστήματος, οι μόνοι που μας κορόιδευαν συνεχώς για άδειες και απαλλαγές, οι .. επαγγελματίες. Το δηλώνω και το πιστεύω όσο τίποτε άλλο στη ζωή μου: Σε περίπτωση μάχης, εκείνοι που θα υπερασπιστούν με πάθος την Πατρίδα είναι οι έφεδροι στρατιώτες και κανείς ΕΠΟΠ. Η μάχη δεν κερδίζεται με δημόσιους υπάλληλους.

Eίδα αλάνια με 200 μέρες φυλακή να μου υπόσχονται ότι θα τελειώσουν σαν κύριοι.. Είδα πρεζάκια να τρέμουν.. Είδα φανταράκια να κλαίνε που γνώρισαν τη μάνα τους μετά από 22 χρόνια.. Καταθλιπτικούς να χαρακώνονται.. Είδα όμως και το σύνολο των Ελλήνων συναδέλφων να κρατάνε με δύναμη το όπλο και να ορμάνε στο βουνό παρά τις γκρίνιες και την λούφα πριν τον συναγερμό.. Μπράβο τους, και ξέρεις κάτι συνάδελφε ΟΨΜ; Αν σε δουν κάπου εκεί να κρατάς κι εσύ το όπλο σου και να ορμάς μαζί τους, θα σε αγαπήσουν, εκεί γίνεσαι ένας με εκείνους.

Τώρα πια την υπηρεσία θα την αναλάβουν αξιωματικοί ψυχολόγοι, μόνιμοι. Κάτι κοριτσάκια που νομίζουν ότι θα πάνε σε γραφείο. Θα αποτύχουν πλήρως στην αποστολή τους. Δεν πρόκειται να κοιμηθούν μαζί με τον συνάδελφο στο φυλάκιο, να πάνε στην τουαλέτα που πάει, να φάνε το φαί του, να κάνουν συνεντεύξεις κάτω από δέντρα με φίδια και μες το κρύο στη σκοπιά.. Ποιος στρατιώτης θα εμπιστευτεί τα εσώψυχά του σε έναν ανώτερο.. ποιος αξιωματικός θα εξομολογηθεί μια αδυναμία του σε έναν συνάδελφό του που θα τον φακελώσει στην υπηρεσία; Εμείς είμαστε φαντάροι, περαστικοί και πάντα πρόθυμοι..

Εξομολογητές, πνευματικοί, ψυχολόγοι, ανθρωπολόγοι; Τίποτε από όλα αυτά και όλα μαζί, αυτοί είναι οι ΟΨΙΜΑΔΕΣ, και θα είναι πάντα εκεί, είτε δίπλα σου να σε ακούν, είτε σε μια γωνιά να παρατηρούν τις παρέες που δημιουργούνται. Κι αν όλα πάνε καλά θα αποχωρήσουν διακριτικά. Αν εντοπίσουν το παραμικρό όμως δεν θα σταματήσουν ούτε μπροστά σε στρατηγό για να βοηθήσουν, να προλάβουν.

Είδα συναδέλφους μου να μου κρατούν το χέρι πριν περάσω για τελευταία φορά την πύλη, να με χτυπούν στην πλάτη. Άκουσα ένα ψιθυριστό «ευχαριστώ»  κι ένα χαμόγελο στο πρόσωπό τους να μου θυμίζει ότι δεν ήξερε κανείς τις επισκέψεις τους στον ΟΨΜ.. Είδα να γεμίζω δώρα για τις ψυχές που πέρασαν μπροστά από τη δική μου.  Αυτό είναι το φάρμακο στα δικά σου προβλήματα που δεν έχεις κάπου να εμπιστευτείς..

Γι αυτό, και για όσα μου δίδαξαν με όσα μου εμπιστεύτηκαν, τους ευχαριστώ. Θα είναι πάντοτε μαζί μου, στον τρόπο που σκέφτομαι και ζω.