Γιωργάκης, Γιώργος, Γιώργος Παπανδρέου …Πρωθυπουργός

Ενα χρόνο πριν είχα γράψει για την πορεία του Γιώργου Παπανδρέου και κατέληγα στο εξής: (Πατήστε Εδώ)

“Εκείνο που μου κινεί το ενδιαφέρον είναι ακριβώς η πορεία του Γιώργου που έγινε Γιωργάκης και τώρα ξανά Γεώργιος Παπανδρέου. Αν καταφέρει να καθιερωθεί, η νίκη αυτού του ανθρώπου θα είναι ανεπανάληπτη, θα έχει κερδίσει με τον τρόπο του όλα όσα του στέρησαν εξ αρχής και θα έχει ανατρέψει μια εικόνα πλήρους απαξίωσης χωρίς να αλλάξει την ποιότητα της δράσης του. Θα είναι η πρώτη φορά που πρωθυπουργός θα αξίζει συγχαρητήρια για τη νίκη του διότι δεν του τη χάρισε κανείς, ούτε το ίδιο το κόμμα του”.

Σήμερα, ένα χρόνο μετά ο ΓΑΠ θριάμβευσε όχι εις βάρος της ΝΔ, αλλά κάνωντας μια υπέρβαση με προσωπική επιμονή, υπομονή, θάρρος και μεγάλο ρίσκο. Όπως καταλαβαίνετε, πιστεύω  ότι ο κόσμος δεν ψήφισε ΠΑΣΟΚ αλλά Γιώργο Παπανδρέου. Ο πρωθυπουργός (πλέον), έχει επιδείξει στοιχεία προσωπικότητας και ηγεσίας τα οποία κατά πολύ απέχουν από τις παραδοσιακές ηγετικές φιγούρες που ψηφίζουν οπαδοί κομμάτων και λοποί πολίτες. Αν και αναδύθηκε εκμεταλευόμενος τις παραδοσιακές δομές (οικογενειοκρατία, διαδοχή, κομματική συντεχνία κλπ), οριοθέτησε μια τομή στα συστατικά στοιχεία του σύγχρονου ΠΑΣΟΚ. Νέα πρόσωπα εισήλθαν στην κεντρική πολιτική σκηνή, νέοι σε ηλικία και σε ιδέες, άνθρωποι που δεν γεννήθηκαν νικητές αλλά έγιναν στα βήματα της ζωής τους. Εγκαινίασε μια ουσιαστική σύγκρουση με τις δομές που τον ανέδειξαν (πιθανώς συνειδητά τις χρησιμοποιήσε), έβαλε στο περιθώριο τους δεινόσαυρους του κόμματος και έδωσε χώρο σε πολιτικούς με μετριοπαθές προφίλ, δηλαδή σε προσωπικότητες που δεν φαντασιώνονται τη συγκέντρωση μιας χωρίς όρια εξουσίας, που αισθάνονται μια αμηχανία στο πολιτικό μπαλκόνι.

Ταυτόχρονα ο ίδιος δεν αποτελεί παράδειγμα πρωθυπουργού με βασιλικούς συμβολισμούς όπως οι προκάτοχοί του Καραμανλήδες και Παπανδρέου. Εντούτοις, δεν κατάφερε να αλλάξει συνολικά το ΠΑΣΟΚ διότι η λογική των κομματικών ημετέρων και του διορισμού στο δημόσιο, δεν εξαφανίζεται με ένα πρόσωπο. Το βέβαιο ωστόσο είναι ότι κατάφερε να κερδίσει ένα τόσο μεγάλο ποσοστό στις εκλογές λανσάρωντας μια πρωθυπουργική φυσιογνωμία με εντελώς νέα χαρακτηριστικά.

Επομένως η πορεία του αποτελεί ένα ζήτημα για την πολιτική Ιστορία στη χώρα μας. Αν και ειμαστε συνηθισμένοι στην ελεύθερη πτώση των προσδοκιών, καλό θα είναι να μην αφήσουμε τη μοιρολατρία και την κακομοιριά να προκαταβάλλουν την πορεία του. Αποτελεί κοινό τόπο ότι στο κόμμα του, τα κατάφερε παρά τις πρώτες ήττες…

Πώς θα κάνει άλλαγές με ένα ΠΑΣΟΚ να μουγκρίζει απο κάτω; μάλλον γι αυτό χρειαζόταν το μεγάλο ποσοστό, όχι για τους υπόλοιπους αλλά για τους “δικούς” του, εξάλλου γι αυτό δε ζήτησε να εκλειχθεί πρόεδρος από 1.000.000 πολίτες και να επιβληθεί στη Διοίκηση του κόμματος;