Κυβερνήσεις Συνεργασίας;

Πρόκειται για μια εκδοχή διακυβέρνησης, τρόπω τινά συλλογικότερη της τρέχουσας ωστόσο έχει υπο-επιλογές και αμφίβολη επιτυχία στα ελληνικά συμφραζόμενα όπου ακόμα αναζητάμε προφίλ ηγέτη αντί για μορφές όλο και ευρύτερης συμμετοχής των πολιτών στη διαμόρφωση πολιτικής. Όπου “πολίτης” βέβαια, βλέπε όλους τους πολιτογραφημένους άνω των 18 ετών, δίχως κοινωνικές και πολιτισμικές διακρίσεις.

Τίποτε δεν μπορεί να διατυπωθεί ως θέσφατο απέναντι στη σύγχρονη διαπλοκή και διαφθορά που χαρακτηρίζει την πολιτική οργάνωση της ελληνικής δημοκρατίας, το Βατοπαίδι είναι ίσως ένα case study του φαινομένου. Ωστόσο οι κυβερνήσεις συνεργασίας θα έθεταν τις βάσεις για τη διέξοδο από την κατάφορη, εκ των άνω επιβολή της ανισότητας, την κατάντια και τον εξευτελισμό ή και πάλι η διαπλοκή και η αυθαιρεσία θα αναδιαμορφωνόταν σε μηχανισμούς με ..ευρύτερη, διακομματική συμμετοχη;

Σκέφτομαι τελικά ότι από μόνη της  η “συνεργασία” ως μορφή διακυβέρνησης, δεν έχει να μας πει τίποτε, εξάλλου υποτίθεται ότι ήδη λειτουργεί σε κοινοβουλευτικό επίπεδο. Σίγουρα χρειάζονται θεσμικές αλλαγές ριζοσπαστικότερες οι οποίες ωστόσο οφείλουν να συνοδευτούν από τέτοιου είδους επιλογές κυβερνητικού σχήματος. Να θυμόμαστε από την ιστορία αλλά μη ταυτίζουμε το 89 με το 2009, είναι εντελώς διαφορετικά τα συμφραζόμενα.

Ας δούμε το μέλλον και να κάνουμε το πρώτο βήμα χωρίς να σταματήσουμε σε αυτό.