“Άρρωστα παιδιά” με τα ναρκωτικά
Με αφορμή το τελευταίο γεγονός με τον τοξικομανή, τον οδηγό του ΟΑΣΘ και την ανικανότητα κάποιων βλαχοτεμπέληδων κοιλαράδων της ελληνικής αστυνομίας, ήρθε ξανά στο προσκήνιο ένα ζήτημα το οποίο πάντα με προβληματίζει: οι τοξικομανείς είναι άρρωστα παιδιά. Διαβάζοντας τον όρο «τοξικομανείς» πιθανώς οι περισσότεροι εννοούμε το ίδιο πράγμα, δηλαδή ο εξαρτημένος από τοξικές ουσίες τόσο γενικό όσο και ασφαλές.. Η εννοιολόγησή τους ωστόσο ως «άρρωστα παιδιά» φαίνεται φορτισμένη και αποτελεί ερώτημα παρά ένα αντικειμενικό δεδομένο.
Η φράση «άρρωστα παιδιά» αποτελεί μία έννοια-σύμβολο που προσδίδει κάποιες ιδιότητες στη συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, ιδιαίτερα όταν αναπαράγεται από τα μέσα επικοινωνίας και ενημέρωσης σταδιακά αν όχι ήδη, διαμορφώνει μία ταυτότητα. Δεν είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς αν πρόκειται για ετεροπροσδιορισμό ή αν προέρχεται ο όρος από τους ίδιους τους τοξικομανείς ως μία προσπάθεια να «απαιτήσουν» μία θέση, μία τέτοια συμβολική παρουσία στην κοινωνία που δρουν ως εξαρτημένοι από ουσίες. Κάτι τέτοιο θα χρειαζόταν συντεταγμένη έρευνα αλλά ως ερώτημα έχει νομίζω ιδιαίτερη βαρύτητα. Εντούτοις, είναι εμφανές ότι έχουμε να κάνουμε με μία δομή πλέον στην οποία εντάσσονται και οι ίδιοι οι χρήστες είτε το πιστεύουν ότι είναι άρρωστα παιδιά είτε όχι, διότι αποτελεί μία εύκολη λύση να «τοποθετηθούν» κοινωνικά πέρα από περιθωριοποιημένα και εγκληματικά χαρακτηριστικά.
Τα «άρρωστα παιδιά» είναι μία έννοια η οποία δηλώνει κάτι το οικείο, ως «παιδιά» αποκτούν το δικαίωμα όχι μόνο στο λάθος αλλά το δικαίωμα στην απεμπολή ευθυνών. Σχεδόν αυτομάτως τα λάθη των παιδιών ανάγονται σε ανικανότητα των κηδεμόνων, προβλήματα στην κοινωνικοποίηση κλπ, όπως και να έχει η ευθύνη αποζητείται αλλού, ακόμη και στο κράτος που δεν προνοεί.. Την ίδια στιγμή ως «άρρωστα» προβάλλεται η έννοια της «ασθένειας», της ως ενός βαθμού κακοτυχίας στην ανθρώπινη ζωή η οποία μάλιστα χρήζει και την κρατική φροντίδα, δηλαδή του ΕΣΥ. Η διατύπωση «άρρωστα παιδιά» υπερφορτισμένη συμβολισμών όπως βλέπετε έρχεται ως σύνολο πια και παραπέμπει σε μια βαθύτερη ανάγκη για γονεϊκή, μητρική φροντίδα, ακόμη περισσότερο όταν παρουσιάζεται στην τηλεόραση πάντα σε αντιδιαστολή με την αστυνομική βία και την κατάλληλη μουσική υπόκρουση.
Επιτυχημένη ως διαδικασία συγκρότησης ενός ισχυρού νοήματος καθώς έτσι αναπαριστώνται οι τοξικομανείς και επιτυχημένη ως διαδικασία ταυτότητας καθώς λαμβάνουν έτσι μια άλλη θέση στην κοινωνία. Πολύ διαφορετική από εκείνη που τους δίνουν οι όροι «πρεζάκιας». «πρεζόνι», «εγκληματίας» ή οι περισσότερο ουδέτεροι, παραπέμποντας συνεπώς στην αδιαφορία, «τοξικομανείς», «εθισμένοι», «χρήστες» κλπ. Όλα αυτά όμως για μένα καταρρίπτονται όταν τεθούν στο τραπέζι τα πρωτόλεια ακόμη λογικά ερωτήματα. Είναι οι τοξικομανείς άρρωστοι και παιδιά τα οποία δεν μπορούν να αναλάβουν την ευθύνη του εαυτού τους και των επιλογών τους;
Φυσικά για λόγους αρχής και κοινωνικής συνείδησης δεν τολμώ να αμφισβητήσω τις περιπτώσεις εφήβων και γενικότερα ανηλίκων για τις οποίες επιβάλλεται η κρατική, δηλαδή η συνολική φροντίδα των πολιτών και των δημόσιων υπηρεσιών για πρόληψη και αντιμετώπιση του φαινομένου. Ωστόσο θα θέσω τις κάθετες ενστάσεις μου για τα ενήλικα «παιδιά» τα οποία μάλιστα απαιτούν και την κρατική χρηματοδότηση για την θεραπεία τους. Από τα μέσα της δεκαετίας του 90 τόσο στα μέσα επικοινωνίας και ενημέρωσης όσο και σε δημόσιους φορείς λαμβάνει χώρα μια ανεπανάληπτη δράση ενημέρωσης για τα ναρκωτικά, τους χρήστες και τις συνέπειες τόσο στην υγεία όσο και στην οικογενειακή και ευρύτερη κοινωνική συμπεριφορά. Θυμάμαι επισκέψεις λειτουργών στο 7ο γυμνάσιο αλλά και ατέλειωτες συζητήσεις με τους γυμναστές μας στο 1ο λύκειο Κερατσινίου όχι μόνο για τα ναρκωτικά αλλά και για τον καπνό και το αλκοόλ, γενικότερα για οτιδήποτε εθίζει και προκαλεί ζημία στον οργανισμό αλλά και τη ζωή μας συνολικά. Θυμάμαι επίσης τους γονείς μου να μου πιπιλίζουν το μυαλό για όλα αυτά κι εγώ να κουνάω το κεφάλι μου καταφατικά φεύγοντας. Υπάρχει λοιπόν μια σειρά από θεσμικές διαδικασίες αλλά και κοινωνικές πρακτικές οι οποίες ενημερώνουν τους πάντες, ακόμη και ένας αποχαυνωμένος από την τηλεόραση γνωρίζει ότι τα ναρκωτικά σκοτώνουν. Επομένως, στους ενήλικες έχουμε να κάνουμε με μια συνειδητή επιλογή στη χρήση, προσωπικά το θεωρώ και ως δικαίωμά τους στην αυτοκαταστροφή. Συνήθως αν όχι πάντοτε, πάλι η ευθύνη ανάγεται σε άλλους, στην κοινωνία, στους χωρισμένους γονείς ή στην αδιαφορία του κράτους. Στην κοινωνία που μεγαλώνουμε και ζούμε, όλοι ήρθαμε αντιμέτωποι με τα ναρκωτικά, κάποιοι βιώνουμε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τον κοινωνικό αποκλεισμό, τις ανισότητες από το σχολείο μέχρι το στρατό και τον χώρο εργασίας, τα διάφορα οικογενειακά προβλήματα και οτιδήποτε άλλο μπορεί να θέσει έναν άνθρωπο, μία προσωπικότητα σε επιρρεπή συναισθηματική κατάσταση. Ωστόσο ευτυχώς δεν επιλέγουν οι περισσότεροι τα ναρκωτικά. Είναι «άρρωστα παιδιά» εκείνοι που επιλέγουν να γίνουν τοξικομανείς γνωρίζοντας ότι οδηγούνται στον κοινωνικό και φυσικό θάνατο; Κατά τη γνώμη μου όχι, διότι φαίνεται να είναι μια χρήση που προκύπτει ως επιλογή εφόσον όλοι γνωρίζουν την ατάκα πλέον: τα ναρκωτικά σκοτώνουν.
Σίγουρα, είναι λιγότερο σκληρό από όσο θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς αν διαβάζει για πρώτη φορά μια τέτοια σκέψη, οι ενήλικες δεν είναι «άρρωστα παιδιά», ψηφίζουν κυβερνήσεις και οδηγούν πλοία και αεροπλάνα.. Θα μπορούσαμε να ιδρύσουμε φιλανθρωπικές μη κερδοσκοπικές εταιρίες ή σχετικούς συλλόγους και όσοι θέλουν να συμβάλλουν οικονομικά ή με τις υπηρεσίες τους στην αποκατάσταση των ενηλίκων τοξικομανών. Εφμανίζονται κάθε τόσο «καημένες μάνες» «παιδιών» ετών 30 που άθελά τους έμπλεξαν χωρίς να ξέρουν τι κάνουν.. Κάτι τέτοιο απαιτεί σίγουρα την ανθρώπινη κατανόηση αλλά είναι παράλογο.
Άρρωστο παιδί ήταν ο Κώστας που λίγοι κάναμε παρέα μαζί του στο σχολείο, ελάχιστοι, ίσως δύο ή τρεις τον καλούσαμε στο σπίτι μας και μαζεύαμε τα χάπια που του έπεφταν, σχεδόν κανείς δεν τον κρατούσε όταν έκανε εμετό από τα ναρκωτικά πίσω από το προαύλιο στο διάλλειμα, σχεδόν κανείς δε νοιάστηκε γιατί αργούσε να έρθει το πρωί στην τάξη. Μετά το γυμνάσιο τον έχασα, ντροπή μου και μένα που δεν τον έψαξα αλλά ήμουν κι εγώ παιδί, 14 στα 15 τότε.. Όταν βάζουμε τον τίτλο «άρρωστα παιδιά» χωρίς δεύτερη σκέψη σε όλους, παρασύρονται στην αδιαφορία τα πραγματικά άρρωστα παιδιά που χάθηκαν.
Μπ. Πετράς
Αγαπητέ κύριε Πετρά,
σας συγχαίρω για την θέση σας! Παραθέτω σχετικό κεφάλαιο βιβλίου, του οποίου ο συγγραφέας ήταν 15 χρόνια ηρωινομανής και αποθεραπεύτηκε το 92- 3 στην κοινότητα “ΔΙΑΒΑΣΗ” του “στεγνού” (ούτε ασπιρίνη!) προγράμματος του ΚΕΘΕΑ…
Το πρόγραμμα αυτό ξεκίνησε στο Σίνανον της Καλιφόρνια, το …1958, από μια παρέα φυλακόβιων αλκοολικών, που βγήκαν μια μέρα από την φυλακή και αποφάσισαν να …αδειάσουν τα ποτά από το μπαρ που σύχναζαν και ήταν ενός απ’ αυτούς, και να το κάνουν Σπίτι- κοινόβιο! “Καθάρισαν” και, τότε, οι ηρωινομανείς της περιοχής ενσωματόθηκαν στο “Σπίτι” και ακολούθησαν το παράδειγμά τους με επιτυχία. Το πρώτο “όριο” που έβαλαν μετά το της χρήσης ουσιών, ήταν η απαγόρευση των …όπλων και, επακόλουθα, της ΒΙΑΣ. Μετά μπήκε και του σεξ, γιατί δεν μπορεί να σταθεί ιεραρχική δομή σε μέλη ομάδας που έχουν μεταξύ τους σεξουαλικές σχέσεις.
Η επιστημονική κοινότητα “τα ‘παιξε”! Δεν είχε να παρουσιάσει OYTE MIA κλινική περίπτωση αποθεραπείας (να μην ξανακάνει χρήση), στα 50 χρόνια ενασχόλησής της με το θέμα! Και το είχαν πετύχει αυτοί, οι “πεταμένοι” κι “άρρωστοι”, από ΜΟΝΟΙ τους! Με την αυτοργάνωση και την αλληλο-βοήθεια της ομάδας στα “θεραπευτικά” γκρουπ. As simple as that! Διάφοροι προοδευτικοί επιστήμονες του αντικειμένου προσελκύστηκαν από το θεαματικά εξωφρενικό αποτέλεσμα, παντρεύτηκε, έτσι, η πείρα με την επιστήμη και έχουμε σήμερα πάνω από 150 Κοινότητες αυτού του μοντέλου ανά τον κόσμο…
*** *** ***
ΔΥΣΤΥΧΙΑ,
ένεκα «“οπίου” του λαού»,
εκ του οποίου, -φευ!-, κι η του οπίου
Αν θέλετε να δείτε προσωποποιημένη και αντικειμενικότατη την Δυστυχία του Δυτικού καπιταλιστικού κι ιμπεριαλιστικού Χριστιανο-εβραϊκού ή Μονοθεϊστικού Κόσμου, δεν είναι ανάγκη, οπου-δή-ποτε κι αν βρίσκεστε μέσα σ’ αυτόν τον Κόσμο, παρά να πάτε στην πλατεία της πόλης σας που «φιλοξενείται» η πιάτσα της πρέζας! Θυμηθείτε, ότι ο ιατροφιλόσοφος Γαληνός μας είπε, ότι «η Δυστυχία των ανθρώπων οφείλεται στην λάθος επιλογή Σκοπού Ζωής» και ότι τον «Σκοπό της ζωής» τον προσφέρουν οι θρησκείες, που μας λέει η κοινή λογική. Η πρέζα είναι “a genuine example of a social disease” = «ένα ιδιο-φυές, αυθεντικό παράδειγμα κοινωνικής επιδημίας».
Η κοινωνία, ο δήμος, ο λαός, ο κόσμος, είναι ένα χαοτικό σύστημα. Γι’ αυτό, δεν μπορούμε να βρούμε και να πούμε, «τι» είναι αυτό που προκαλεί την μετάλλαξη και τον μετασχηματισμό ενός υγιούς ατόμου σε λοβοτομημένο εθελοντικά, ιδία βουλήσει, και, μάλιστα, παρακαλώντας! Εκατομμύρια κλινικές υποθέσεις έχουν ερευνηθεί κι έχουν αναλυθεί, αλλά, δεν μπορέσαμε να δώσουμε καμία επιστημονική συμβουλή, πέρα από ανυπόστατες και παραμυθένιες γενικούρες, για το πώς μπορεί κάποιος και τ’ αγαπημένα του πρόσωπα, να προφυλαχθούν από την Αιτία, το Αίτιον, τον Λόγο ύπαρξης αυτής της όντως ιδιοφυούς επιδημίας, αφού, ως «ιδιο-φυής» γεννιέται από μόνη της, απ’ το πουθενά της Κοινωνίας. Όλοι εμείς μαζί, είμαστε το σώμα, το κορμί της Κοινωνίας. Όπως συμβαίνει όταν στο σώμα μας βγαίνει ένα σπυρί και δεν φταίει το συγκεκριμένο σημείο στο σώμα που έκανε την εμφάνισή του, αλλά, όλος ο οργανισμός κι ο ιστός των λειτουργιών του, έτσι κι ο κάθε -δυστυχής για τους άλλους, ευτυχής για τον εαυτό του- πρεζάκιας, εκδηλώνει ως άτομο – σημείο, την λάθος λειτουργία ενός άρρωστου κοινωνικού ιστού-κορμιού-σώματος.
Η διαφορά είναι, ότι το κορμί τού καθενός ευθύνεται και, άρα, καλά παθαίνει την ζημιά, αφού, δεν πρόσεχε, δεν προ-νόησε, δεν πρόβλεψε, -σύμφωνα με το προλαμβάνειν κάλλιον του θεραπεύειν-, κι έτσι έβγαλε το κακό σπυρί. Ο καημένος ο πρεζάκιας, όμως, δεν έχει ατομική ευθύνη, δεν φταίει αυτός ο ίδιος, αν η κοινωνία στην οποία μεγάλωσε είναι άρρωστη! Αυτός πληρώνει μια συλλογική «Ύβριν»- ανισορροπία, που εξατομικεύεται τυχαία. Γι’ αυτό κι η αυτόματη κι αβίαστη επωδός- κλαψούρισμα του κάθε πρεζάκια είναι μόνιμα μία: «Αρρωστάκι είμαι, κύριε πρόεδρε! Δεν φταίω εγώ, η Κοινωνία φταίει»!
Κι έχει δίκιο, ως προς την διάγνωση, γιατί βγαίνει από μέσα του, είναι αυθόρμητη και, άρα, γνήσια: δεν εφεύρε αυτός την πρέζα ούτε αυτός την παράγει ούτε αυτός την εξάγει ούτε αυτός την πουλάει, αλλά, η Κοινωνία που τον ανέθρεψε, τα κάνει όλα αυτά. ΑΝ η Κοινωνία δεν παρήγαγε «πρέζα», ΔΕΝ θα παρήγαγε πρέζα η Τουρκία ή η Ταϋλάνδη και όπιο το Αφγανιστάν! Η Κοινωνία που ζούμε είναι οντότητα «πρέζουλα» και υλοποιείται – μορφοποιείται στην «Μαρία», στον «Γιώργο», στον «Χρίστο», στην «Αλίκη» και τ’ άλλα παιδιά μας στην Ομόνοια, στην πλατεία Ναυαρίνου, στα Εξάρχεια, στο παρκάκι του “Do Re”, στην Ζήνωνος, στην Σταυρούπολη, στην Παλατιανή ή την Πολίχνη.
Ο πρεζάκιας, έχει δίκιο όταν λέει ότι «φταίει η Κοινωνία». Όταν, όμως, μετά, παρακαλάει την ίδια αυτή Κοινωνία- «έμπορα», «pusher», «νταβά» και «άκρη» που τον κατέστησε «αρρωστάκι», να τον κάνει καλά, ε, τότε, ή λόγω δράσης των αλκαλοειδών του οπίου στον εγκέφαλο, ή σκέτης «Παναγιά, φύλαγε!» πρεζάκικης πονηριάς, είναι υπερ-ηλίθιος και super-hyper-βλάξ! Αν ήθελε αυτή να είσαι καλά, αγόρι μας και κούκλα μας, δεν θα σ’ έκανε πρεζάκια των Εξαρχείων, in the first place κι εξ αρχών! Το ότι σ’ έκανε να σέρνεσαι, την αφήνει παγερά αδιάφορη! Συν το ότι, τα ευ-υπόληπτα τέκνα της, όπως Δικαστές, Δικηγόροι, Αστυνόμοι, Ανθρωποφύλακες, …Ψυχίατροι, …Ψυχολόγοι, Φαρμακοποιοί και σια, μια χαρά δουλειά «αρμέγματος» έχουν βρει αυτές οι «βδέλλες» στις φλέβες σου! Γιατί, ανέκαθεν, οι πιο δυστυχισμένοι κι ανήμποροι είναι και οι πλέον ευάλωτοι στις αρπακτικές δαγκάνες των παρα-(του «παρά»)-μορφωμένων…
Η μόνη περίπτωση να ξεφύγει ο κάθε πρεζάκιας (και «πρεζάκιας») απ’ την Δυσ-τυχία του, είναι κάτι απλούστατο, για όποιον κοιτάει απ’ έξω μέσα, κι αφάνταστα δύσκολο, για όποιον είναι μέσ’ στο λούκι», (: 82 % των ηρωινοεξαρτημένων, δυστυχώς, ω, Δυστυχία της Κοινωνίας μας, δεν βγαίνουν ποτέ από ’κει). Το «απλούστατο» και «αφάνταστα δύσκολο» είναι η έγερση του ΑΥΘ-ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ: εσύ και μόνον εσύ έχεις την ευθύνη για την κατάσταση στην οποία έχεις περιέλθει και κανείς δεν πρόκειται να σε βοηθήσει, γιατί, απλούστατα, κανείς άλλος δεν μπορεί να σε βοηθήσει, έστω κι αν το ήθελε τόσο, ό,σο η Μάνα και ο πατέρας σου, δηλαδή: ό,σο τίποτα στον Κόσμο!
ΜΟΝΟ ο ίδιος ο πρεζάκιας, ΑΝ κάποια στιγμή το αντιληφθεί, το καταλάβει και το συνειδητοποιήσει, ΑΝ είναι τυχερός και δεν πεθάνει πιο πριν και ΑΝ, τέλος, έχει την δύναμη, το πείσμα και το κουράγιο, ν’ αγωνισθεί πολύ πιο πέρα απ’ ό,τι θεωρεί η φαντασία του πως βρίσκονται τα όρια της δύναμής του στον αγώνα κόντρα στο θηρίο της «Λευκής Νύμφης του Σκότους»! Θηρίο που μπροστά του το «Θηρίο» της «Αποκάλυψης» …«βαράει προσοχές», σαν …ψάρακλας νεοσύλλεκτος στην Θήβα, στην Τρίπολη, στον Άραξο και στον «Μπαλάσκα»!
Ο πρεζάκιας που ισχυρίζεται, ότι, κατ’ αρχάς, «άφνω και εξαίφνης περιάστραψε φως», ακολούθως, «είδε το …φως το αληθινό» της ηρωίνης κι ύστερα κι ύστερα, -μα, δεν υπάρχει ύστερα!-, έλαβε πνεύμα far- out επουράνιο» μαστούρας, οπότε, εκ τούτου …κατάλαβε, ότι δεν αξίζει να ζει κανείς μακριά από το «φως» της Θεάς «Παραμύθας»,
ο πρεζάκιας που, πλέον, δεν ακούει τίποτα και κανέναν, παρά προσπαθεί να τους φέρει όλους στον …ίσιο- όσιο δρόμο του Θεού- «σέου» (= σύριγγας), δεν έχει καμία διαφορά με τον πιστό «Χριστιανό», Εβραίο, Μουσουλμάνο ή κι άθεο, που ισχυρίζεται, ότι βλέπει οράματα και θάματα που κανένας άλλος δεν βλέπει κι ότι, μέσω αυτών, αντιλήφθηκε το υπέρτατο αγαθό της Ζωής! Όπως μένεις άναυδος και με το στόμα ανοικτό, όταν σου λέει ο ηρωινομανής ότι είναι …ευτυχής που είναι πρεζάκιας και σου ’ρχεται να βάλεις τα κλάματα, αν τον αγαπάς, ή τα γέλια, αν σου είναι αδιάφορος, το ίδιο μένεις «άγαλμα» κι άφωνος, όταν κάποιος σου λέει και δεν κάνει πλάκα, ότι, ναι, πιστεύει πως είναι αληθινά τα θαύματα και τα «κολλητηλίκια» – «τακιμιάσματα» του Θεού- “Ιαχβέ” με τους Εβραιο-Χριστιανο-Μουσουλμάνους! Η πιο σωστή κουβέντα είναι αυτή που είχε υιοθετήσει και κάνει σύνθημα στις συναυλίες του ο Παύλος ο …Α΄:
«“Π Ρ Ε Ζ Ε Σ” ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ,
Α-Λ-Λ-Α,
Η ΗΡΩΙΝΗ ΣΚΟΤΩΝΕΙ!!!».
Αυτή η πρεζού κοινωνία μας (*), η εβραιοχριστιανικής ηθικής και, άρα, ήθους = Θεού, έχει ξεκινήσει πριν 1680 χρόνια, το 325, με την Α΄Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας, και στηρίζεται στον Μωσαϊκό Νόμο- Thora. ΑΝ δεν μας αρέσει να είμαστε «αρρωστάκια, κύριε, πρόεδρε», αν δεν μας αρέσει ο αδελφός μας, ο άνδρας μας κι ο γιος μας, ή η κόρη μας, η νύφη μας κι η μάνα μας, ή ο δίπλα μας, -βρε, αδερφέ!-, να είναι κιτρινοσταχτί, ξεδοντιασμένο, κακόμοιρο, κατουρημένο πάνω του ζόμπι, ΑΝ θέλουμε μια «καθαρή» Κοινωνία, αντί για την πρεζαρισμένη «παραμύθα» και παραμύθι φούρνιαρης- Κοινωνία της δήθεν «Έμμεσης Δημοκρατίας» κι όντως «Άμεσης Τρομοκρατίας» του «Κοινοβουλευτισμού των ΜΜΕ» που ’χουμε τώρα, ε, τότε, οφείλουμε ν’ αντιληφθούμε το «πώς» και το «γιατί» κι όλα τα «διότι» και τα «επειδή» που επέβαλαν αυτή την Ηθική της Μαφίας (= κάστας, ομάδας, σέκτας κοινού εγκληματικού επιχειρηματικού συμφέροντος) και το «πώς», έκτοτε, η ανθρωπότητα «ματιάστηκε», μαγ-εύτηκε, ζαλίστηκε, ξεγελάστηκε και, εν τέλει, ναρκο-«παραμυθιάστηκε», απ’ τους εκ Χαλδαίων Μάγους, Ιουδαιο-Χριστιανούς Μονοθεϊστές… Παραμύθι και «παραμύθα», αναπόδραστα, φέρνουν ύπνο! Ο οποίος Ύπνος, στην αρχαιοελληνική Μυθολογία, είναι ο δίδυμος αδελφός του Θανάτου…
ΔΕΙ ΔΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ω άνδρες, γυναίκες και παιδιά της Γης! Γιατί ήρθαν αυτοί που ’φτυναν, έκλαναν κι έχεζαν μπροστά στους άλλους και στο …πάτωμα (!?!) και μαγ-άρισαν, βρώμισαν κι έκαναν όλη την οικουμένη σαν τα μούτρα ή, περιγραφικώτερα, σαν τον κώ…μπίπππ τους, οι Ελεεινοί Άδειοι! Εμπρός, να γίνουμε όλοι «καθαροί» και, -άρα: «εν τάξει» άνθρωποι ξανά!! Εμπρός, ας ξε-βρωμισθούμε, μέσα απ’ αναζωογονητικώς φωτεινά αιθέριων ελαίων κι αρωμάτων λουτρά, κι ας υψωθεί και πάλι, σαν ξόρκι και φυλαχτό της Μεγάλης Μητέρας, το «ΑΥΘ-ΥΠΕΥΘΥΝΟΝ» της ελληνικής Παιδείας, των σοφών της ολβίας Πότνιας Μήτρας του Πολιτισμού, Ελλάδας!
BASTA YA! Φθάνει, πια, η βρώμα, η κακομοιριά, η μιζέρια, η αρρώστια κι η «πρέζα» των άπλυτων εκατομμυριούχων νταραβεριτζήδων «Δυστυχίας», -της Σιών και των «ομόσταυλων» αδελφών τους, Υπαρκτοχριστιανών!!!
“BASTA YA”, τώρα, η ΙΕΡΗ «ΗΡΩΙΝΗ» ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ, που παράγει ο Μωσαϊκός “Nόμος” – Thora, γεννάρχης, πατριάρχης και «καναλάρχης»- αυτός που ’βαλε το νερό στ’ αυλάκι, του «χριστιανικού» και μουσουλμανικού “Νόμου”!..
«Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ τού φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι.
Θέλει αρετή και τόλμην η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»
«Ωδή εις Σάμον», Ανδρέας Κάλβος
Ή
«ΟΣΟΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ,
ΠΕΦΤΟΥΝ ΚΑΙ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ»
«Ωδή εις εξέγερσιν», τοίχος Εξαρχείων
* «ΠΑΙΔΙΑ ΘΥΤΕΣ ΘΥΜΑΤΑ. Ο μετριος, αυτός που εφαρμόζει το μετρο, δεν μας ικανοπιεί. Δεν είναι ικανός, δεν ικ-νέ-εται, δεν ικάνει, δεν φτάνει, στους στόχους που θέτει ο σημερινός διαφημιστής της κατανάλωσης. Είναι αν-ίκανος ως μετριος μια μετριότητα, λέμε υποτιμητικά. Δες το αμάξι του, τα ρούχα του. Η υπέρ-βαση, η υπερ-δόμηση, η υπερ-κυκλοφορία, οτιδήποτε είναι Υπέρ-Super, είναι ο επιδιωκόμενος σκοπός. Χάθηκε σ’ αυτό το χάος, σ’ αυτό το χαμό η συνμετρία του βίου, που είναι προϋπόθεση, της ευ-θυμίης: «της ισόρροπης και ευάρεστης κατάστασης θυμού».
Ο σημερινός άνθρωπος δεν μπορεί να εφαρμόσει το μετρο. Κινείται ως εκκρεμές από τη μία ακρότητα της υπερβολής, στην άλλη ακρότητα της έλλειψης. Για αυτό αντιμετωπίζει σε κάθε του βήμα τον κίνδυνο της αμετρίας, που οδηγεί κατ’ ευθείαν
• στο τροχαίο
• στο θάνατο από ηρωίνη
• στον αλκοολισμό
• στην έξαρση της παιδικής παραβατικότητας
• στο έγκλημα.
Η ευθυμίη –γράφει ο Δημόκριτος – (όχι το γλέντι, η ευθυμία με τη σημερινή έννοια αλλά), «η ισορροπημένη ψυχική κατάσταση [ευ-θυμός], κατορθώνεται όταν οι άνθρωποι μετριάζουν τις ικανοποιήσεις τους δίνοντας σε όλα τα μέρη του βίου τους το ορθό μετρο» (Απόσπασμα Β 191). Η ΑΜΕΤΡΙΑ οδηγεί στα ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ, στην έξαρση της παιδικής εγκληματικότητας, στον φόνο, στα δεκάδες θανατηφόρα τροχαία. Για όλες αυτές τις πληγές φταίει η ΙΔΙΑ η κοινωνία της αμετρίας, που δεν δίνει στα θύματα και στους θύτες κάποιο όραμα ζωής. Δεν είναι όραμα ζωής οι «σταρ από πλαστικό» της TV, τα χάρμπουγκερ, τα νέα μοντέλκα αυτoκινήτων και άλλα αμερικανικά σκουπίδια, που μας προσφέρονται διαρκώς, καταιγιστικά, νύχτα και μέρα. Αυτό είναι όραμα θανάτου, διότι καλλιεργεί μέσα από την αμετρία την ψυχική αρρώστια, που για να γιατρευτεί ψάχνει την… ΠΡΕΖΑ, το αλκοόλ ή την υπερβολική ταχύτητα. Για όλα φταίει η άρρωστη κοινωνία μας.», ΝΙΚΟΣ ΒΑΡΔΙΑΜΠΑΣΗΣ, «Ελευθεροτυπία»
Κύριε Κούρβα σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.
Πολύ ενδιαφέρον το κείμενο που παραθέσατε, σε οδηγεί σε εικόνες που καμιά φορά δεν βλέπουμε όταν κοιτάμε έναν τοξικομανή να τρυπιέται..
Μου φάνηκε ωστόσο πολύ καταγγελτίκό χωρίς ανάληψη ευθυνών, χωρις αναστοχαστική διάθεση.
Πιθανώς οφείλεται σε δύο λόγους α. πρόκειται για χρήστη, επομένως διατηρεί αυτή τη συγκεκριμένη θέση στο ζήτημα και β. από τη δική του αντιληψη προσπαθεί για τα πράγματα να γενικεύσει και να την καταστσει ως γενική παραδοχή.
Κύριε Πετρά,
(α) ο παραπάνω συγγραφέας δεν είναι χρήστης, (όπως έγραψα), από το 92, και (β) αυτές είναι λίγες από τις 600 σελίδες ενός βιβλίου που πραγματεύεται την διαφορά ανάμεσα στο Μονοθεϊστικό και το Ελληνικό Πνεύμα- “Κοσμο-θεωρία”. Σωστά, λοιπόν, εσείς μιλάτε για γενίκευση. Μιλάει δικαιωματικά, νομίζω, σαν αυθεντία στα της “πρέζας” και το σημαντικό είναι ότι λέει πως θεραπεύτηκε απ’ αυτήν, όταν ανέλαβε την ΕΥΘΥΝΗ του εαυτού του ο ίδιος, -όπως πρέπει να κάνουν οι ενήλικοι και όχι “τα παιδιά”.
Το “ΑΥΘΥΠΕΥΘΥΝΟΝ”, που θεραπεύει από το μεγαλύτερο πρόβλημα που μπορεί να έχει κάποιος σήμερα, την ηρωινοεξάρτηση, θεωρεί ότι είναι και η “ειδο-ποιός διαφορά” ελληνικού- ερευνητικού- επιστημονικού και ιουδαϊκού- αποκαλυπτικού- δογματικού μοντέλου εξήγησης του Σύν-παντος Κόσμου, (“Cosmoθεωρία” ή “Κοσμο-idol”), και γι’ αυτό τα συνδέει εδώ και το φαίρνει σαν παράδειγμα υποστήριξης αυτής της “δικής του αντίληψης”, που λέτε κι εσείς.
ΓΕΙΑ + ΧΑΡΑ!
ΥΓ. Ειλικρινά, ηρεμώ, όταν κάνω την βόλτα μου εδώ. Και είναι τόσο ανεκτίμητη η ηρεμία, πλέον…
Πιθανώς και γω γενίκευσα από μερικές σελίδες!! Είδατε πώς την πατάει ο άνθρωπος καμιά φορα, τι να γίνει..!
Ωστόσο, χωρίς να ξέρω τι δουλειά έχει κάνει ο συγγραφέας για το θέμα αυτό, θέλω να τονίσω ότι η καταγραφή της εμπειρίας ενός μεμονομένου ατόμου, μεθοδολογικά, δεν αποτελεί εμπεριστατομένη μελέτη ή εμβάθυνση συνολικά στο ζήτημα. Η εμπειρία ενός πρώην χρήστη και η άποψη που σχηματίζει από αυτή είναι πολύ χρήσιμη, σεβαστή και βέβαια κάτι περισσότερο από θεμελιώδης αλλά δεν πρόκειται για συντεταγμένη έρευνα ενός ανθρώπου που προσεγγίζει ορθολογικά το πρόβλημα.
Γι αυτό και κρατώ επιφυλάξεις για τον όρο “αυθεντία”.
ΥΓ Πολύ όμορφη η ηρεμία! Θα έχουμε και μουσική σε λίγες μέρες αλλά δεν ξέρω αν θα σας αρέσουν οι επιλογές.. !
Φίλε,
μου αρέσουν πάρα πολύ!
Έπεσες στην περίπτωση, βέβαια! Ήμουν (και είμαι περιστασιακά) DJ από το ’77 (Μύκονος: “Piero’s”, “9 Μούσες”, “Μαd”, “Ibizza” κλπ, Αθήνα: “9 Μούσες”, “9+9″, “Τrip”, “Quinta”, “Can Can”, “Cuckoo’s nest” κλπ, Θεσσαλονίκη: “Marco Polo”, “Regine”, “Sante”, “Paladium”, “Basement”, “Δον Κιχώτης”, “Berlin” κλπ [μόνο σαν guest), και συνεργαζόμουν μέχρι την διάλυσή τους με τους (φίλους μου) “Πυξ Λαξ” και “Ξύλινα Σπαθιά”.
Αλλά κι εσύ, απ’ ό,τι διάβασα για την αγωνία πριν τα live κλπ, μουσικός είσαι. Χαίρομαι, γιατί, -για να λέω και την Αλήθεια-, εμπιστεύομαι και (γι’ αυτό) επικοινωνώ πιό καλά με τους μουσικόφιλους, ή, καλλίτερα και ακριβέστερα, αυτούς που λειτουργούν στα του βίου με “φιλοσοφική λίθο” την Μουσική, απ’ ό,τι με τους άλλους ανθρώπους. Διακινδυνεύω και μια πρόβλεψη: είσαι κιθαρίστας…
Συγχώρα τον ενικό, αλλά έννοιωσα οικεία. Εξ άλλου, ΟΥΤΕ στον θεό δεν μιλάμε στον πληθυντικό, ε;
Να ‘σαι καλά, και καλή συνέχεια στην αξιόλογη προσπάθειά σου στο μπλογκιν.
Αλίμονο για τον ενικό, κι εγώ τον διατήρησα επειδή τον ξεκίνησες!
Α εσύ είσαι της συνομοταξίας!!!
Έπαιζα dj σε ροκάδικα στη Μυτιλήνη όταν ήμουν φοιτητής και παράλληλα ήμουν και σε ένα τοπικό γκρουπ με τις γνωστές διασκευές.
Ο τυχοδιωκτισμός με οδήγησηε σε σκυλάδικο, μυτιλήνη και αργότερα αθήνα. Αφού δεν το είδα επαγελματικά και έμπλεξα με μεταπτυχιακά ψάχνω γκρουπάκια να παίζω.
Δυστυχώς δεν έχω βρει κάτι καλό να κολλήσω. Να παίζουμε δηλαδή για μας, όχι έχοντας την αίσθηση ότι θα γίνουν Ρόλινκγ Στόουν, νομίζω θα καταλάβεις τι εννοώ.
Τώρα παίζω κυρίως Φανκιές, μπλουζιές και διασκευασμένες ροκίες για να ροκάρω όποτε χρειάζεται.
Διακινδύνευσες καλά έκανες αλλά είμα πιανίστας, παίζω πιάνο και keyboards, ενίοτε ενορχηστρώνω και όταν έρχομαι στο κέφι με παρέα συνοδεύω με μια ακουστική κιθάρα.
Ευχαριστώ για τις ευχές!