“Η Εκκλησία δεν εξαιρεί κανέναν”, Μετανάστες και μια γνώμη από αξιωματούχο της Εκκλησίας..

Το άρθρο είναι του Νίκου Παπαχρίστου και αναδημοσιεύεται από τη σελίδα του Skai.gr για τον εξής λόγο: Η εκκλησία, φρόντισε να είναι παρούσα, έστω και μετά το 1870, στη συζητήση για τι διακρίνει τον Έλληνα ως εθνική ταυτότητα. Ο θρησκευτικός προσδιορισμός, ή η θρησκευτική ταυτότητα οπως κι αν προτιμάτε, αποτέλεσε διακριτικό στοιχείο συνεπώς θεωρήθηκε εκ των άνω συστατικό στοιχείο της εθνικής ταυτότητας. Ακόμη χειρότερα σε τελική ανάλυση, ως προαπαιτούμενο συμμετοχής στην εθνική μας οντότητα.  Αυτό μεταφερόμενο εις τον 20ό αιώνα δημιούργησε συγχύσεις για το αν τελικά είμασθε πολιτικό έθνος οπότε Έλληνας είναι όποιος πολιτογραφείται ως τέτοιος, ή ιστορικό-πολιτισμικό έθνος η ακόμη και με ιδιαίτερα γονιδιακά χαρακτηριστικά.. Οι συγχύσεις γίνονται προφανείς όταν ακόμη μιλάμε για “ιθαγένεια” και “υπηκοότητα”, σαν να είμαστε φυλή ή δυστυχώς υπήκοοι κάποιου ελέω θεού βασιλέα ….Σε αυτές τις δηλώσεις του Μητροπολίτη, προφανώς και η άποψη ταξιδεύει με όχημα την παιδεία, τα πολιτιστικά στοιχεία κλπ, εντούτοις ως ρητή ιδέα παραμένει όπως και να την δικαιολογήσει εντέχνως ο μητροπολίτης.

Εδω θα βρείτε και τις σκέψεις μου για το θέμα πριν αρκετό καιρό.

Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας με δηλώσεις του στην “Κ”, σημειώνει ότι “δεν υπάρχουν πλέον κάστες και κλειστές κοινωνίες” . Παρέμβαση του Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσοστόμου μέσω της “Καθημερινής της Κυριακής”, υπέρ της χορήγησης ιθαγένειας στα παιδιά μεταναστών, που γεννήθηκαν και φοίτησαν στην Ελλάδα.

Είναι η πρώτη φορά, που Ιεράρχης τάσσεται υπέρ της χορήγησης ιθαγένειας σε παιδιά μεταναστών.

“Πώς να ξεχωρίσω ένα παιδί μεταναστών που γεννήθηκε εδώ, όταν ο κάθε ένας που απολαμβάνει της ελληνικής παιδείας είναι Έλληνας; Πώς, λοιπόν, θα κάνω αυτή τη διάκριση; Όταν το παιδί αυτό έχει γεννηθεί και έχει μεγαλώσει στην Ελλάδα, έχει σπουδάσει στα ελληνικά σχολεία, γιατί πρέπει να τον διακρίνω από τους άλλους;” Διερωτάται ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας.

Όπως σημειώνει “δεν υπάρχουν πλέον κάστες και κλειστές κοινωνίες στον χώρο που ζούμε” και προσθέτει: “Ζούμε σε μια διαπολιτισμική κοινωνία, όπου οι Εκκλησίες, και στον χώρο της Ευρώπης και εδώ στην πατρίδα μας, πρέπει να συμβάλουν σε αυτή τη διαλεκτική μεταξύ των ανθρώπων και, κυρίως, να διακηρύττουν τον σεβασμό στην ετερότητα. Και ο σεβασμός στην ετερότητα σημαίνει πως αποδέχομαι τον άλλον όπως είναι και όχι όπως εγώ θα ήθελα να είναι, κομμένο και ραμμένο στα δικά μου μέτρα. Τον σέβομαι, έμπρακτα ανταποκρίνομαι σε αυτόν, τον έχω ως έναν ισότιμο και ισόκυρο συνομιλητή μου”.

“Όταν το παιδί αυτό έχει γεννηθεί και έχει μεγαλώσει στην Ελλάδα, έχει σπουδάσει στα ελληνικά σχολεία, γιατί πρέπει να τον διακρίνω από τους άλλους;”

Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας υπενθυμίζει πως “η Εκκλησία από την ίδια τη φύση και την ταυτότητά της δεν μπορεί να εξαιρέσει κανέναν. Δεν κάνει κανένα διαχωρισμό, μεριμνά ώστε τα παιδιά κυρίως, αλλά και οι μεγάλοι, να βρουν αυτό που αναζητούν, έναν καλύτερο κόσμο εδώ στην πατρίδα μας. Η Εκκλησία μπορεί με τον καλύτερο τρόπο να ανταποκριθεί σε αυτούς τους ανθρώπους και να μείνει μακριά από οποιαδήποτε άλλη διένεξη που αφορά το νομοθετικό πλαίσιο με το οποίο προσπαθεί η εκάστοτε κυβέρνηση να λύσει ή να αντιμετωπίσει το λεγόμενο μεταναστευτικό πρόβλημα”.

Ο κ. Χρυσόστομος χαρακτηρίζει απηρχαιωμένες τις απόψεις εκείνων που υποστηρίζουν ότι οι μετανάστες δεν έχουν θέση στην ελληνική κοινωνία και υπενθυμίζει πως, αν επικρατούσε αυτή η αντίληψη μεταπολεμικά, όταν χιλιάδες Έλληνες αναζητούσαν καλύτερη τύχη στην Αμερική και στην Γερμανία, “σήμερα δεν θα υπήρχε ο ελληνισμός της διασποράς που ξέρουμε όλοι τον θετικό και ουσιαστικό ρόλο που παίζει στην ανάπτυξη και στην ευημερία του τόπου μας”.

Απαντώντας σε εκείνους τους Ιεράρχες που ανησυχούν ότι κινδυνεύει να χαθεί η “καθαρότητα” της Ελλάδας και του Ελληνισμού σημειώνει: “Ο Ελληνισμός ποτέ δεν σκέφτηκε με κριτήρια αρίας φυλής να διαφυλάξει την φερεγγυότητα του ελληνικού πολιτισμού. Ο ελληνικός πολιτισμός έχει άλλα κριτήρια και άλλες αρχές, την ελευθερία του ανθρώπου και τον σεβασμό στην αξιοπρέπεια του ανθρωπίνου προσώπου, μέσα από τις οποίες αναδεικνύεται διαχρονικά”.

Arthrografia: Δεύτε λάβετε φως που λένε..

Η μελαγχολία ενός ΟΨΜ..

Για  τα παιδιά που με την εμπιστοσύνη τους
με βοήθησαν να γίνω καλύτερος άνθρωπος..

Δεν υπάρχει τίποτε πιο εμβληματικό στην πορεία της ζωής σου από το να έχεις συμβάλλει έστω και λίγο στη γαλήνη ενός ανθρώπου, στην ισορροπία της ψυχής του που κλονίστηκε μέσα σε μια δύσκολη κατάσταση, σε μια αδικία, σε μια αδιαφορία.. Αποχαιρετισμός στα όπλα είναι αυτό που γράφω; Μάλλον όχι, ένας μαύρος ΟΨΜ δεν αποχαιρετά ποτέ την υπηρεσία του, σκάει ένα χαμόγελο, σκύβει λίγο το κεφάλι περπατώντας, χαζεύει τον σκοπό πύλης που τον σιγοβρίζει γιατί τον θεωρεί το μεγαλύτερο καφενείο, κι απομακρύνεται. Αυτό συμβαίνει, απομακρύνεσαι, δεν ξεφεύγεις ποτέ, αν μη τι άλλο η Πατρίδα πιθανώς να σε καλέσει να δράσεις σε πραγματικές συνθήκες. Ακόμη και για τον φρουρό που στραβώνει κάθε φορά που σε βλέπει να περνάς την πύλη, σκέφτεσαι ότι είναι πιθανό κάποιος ΟΨΜ να έχει άμεσα ή έμμεσα φροντίσει για εκείνον χωρίς ποτέ να μάθει το παραμικρό. Εξάλλου φίλε μου το μόνο που σε σώζει σε αυτή την υπηρεσία είναι το απόρρητο, όσο το σέβεσαι τόσο σε σέβονται και οι γύρω σου, φαντάροι, αξιωματικοί και συνάδελφοι.. Οι ιστορίες που ακούς και οι αποστολές που σου αναθέτει ο ένας και μοναδικός ανώτατος αξιωματικός που σε ελέγχει (κι αυτός μόνο αν είναι ιδιαίτερα οξυδερκής) είναι η πρώτη ύλη σου για να εργαστείς, τα υλικά μιας μυστικής συνταγής.

Μην περιμένει κανείς να διαβάσει εδώ τα κακώς κείμενα του στρατού ή τα όσα διέπουν την οργάνωσή του. Ό,τι ακολουθεί δεν αποτελεί συγκροτημένη αφήγηση, ποτέ δεν προλαβαίνεις για τέτοια στην ΟΨΜ, τα συναισθήματά σου φιλτράρεις για να καταλάβεις τις αντιδράσεις σου και να ερμηνεύσεις όσα βλέπεις και ακούς. Έχεις μόλις 10 λεπτά για να δεις τον κόσμο με τα μάτια του συναδέλφου σου, να δεις την πραγματικότητά του. Διάσπαρτες στιγμές είναι από μια θητεία που λίγοι βιώνουμε.

Στον Στρατό δεν υπάρχει η λογική αλλά υπάρχει η ΟΨΜ. Οι καταστάσεις που περιγράφονται ενδεικτικές, οι διαταγές που εκτέλεσα ανύπαρκτες σε αυτό το κείμενο και το μόνο που διατυπώνεται είναι το συναίσθημα που μένει, λιγάκι τεκμηριωμένο.. Το απόρρητο δεν το πρόδωσα ποτέ και δεν θα το κάνω τώρα, το υπερασπίστηκα με αγώνα απέναντι σε μπαγιάτικες σαρδέλες και γυαλισμένα γαλόνια για να το χαραμίσω σε μια προσωπική μου εξομολόγηση.. Ακόμα και τώρα τη δουλειά μου κάνω, έστω κι έτσι αναδεικνύω την υπηρεσία ειδικών επιστημόνων που φροντίζουν για την ψυχική υγεία του προσωπικού. Η ΟΨΜ είναι εκείνη που σε τελική ανάλυση, πρωτοβάθμια, με άμεση δράση, πρέπει να προλάβει τις αυτοκτονίες σε ένα ευρύτερο βέβαια πλαίσιο μέτρων τα οποία λαμβάνονται.

Είναι τόσο απλό κι ατέρμονο: Οτιδήποτε μπορεί να επηρεάσει την ψυχική υγεία, τη λειτουργικότητα, την ετοιμότητα και αποδοτικότητα των στρατιωτών και των στελεχών, σε αφορά και πρέπει να το προλάβεις, να το διορθώσεις άμεσα. Από το φαί στα μαγειρεία, τα οικογενειακά προβλήματα ή τις αλλόκοτες σκέψεις που του προκαλεί η χρόνια ασθένεια της κοπέλας του..Πολλές φορές ανακαλύπτεις χρόνιες διαταραχές που ούτε ο ίδιος δεν έχει αναγνωρίσει αφού η μαμά έχει αποκρύψει τα πάντα, βιταμίνες νόμιζε ότι έπαιρνε τόσα χρόνια.. Το χωριό είναι μικρό, ο μπαμπάς πρώην μπάτσος, δεν γίνεται να πουν ότι το παιδί μας είναι τρελό και δεν πήγε .. Στρατό.  Είναι και οι γκόμενες που δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβουν τι σημαίνει να ζεις σε έναν θάλαμο, να ορίζουν άλλοι την καθημερινότητά σου, να ζεις σ έναν αιώνιο Αυλώνα που δεν πιστεύεις ότι θα τελειώσει ποτέ. Φταίνε και οι γονείς που φορτώνουν με βάρη, φόβους κι ενοχές που δεν μπορείς να διαχειριστείς μέσα στην πίεση του συνεχούς ελέγχου. 

Όλα αυτά δεν θα τα λύσεις εσύ μονομιάς, θα βοηθήσεις όμως τον συνάδελφό σου να ηρεμήσει, να μιλήσει ανοιχτά και να τα μοιραστεί εμπιστευτικά. Θα τον αφήσεις να κλάψει στο γραφείο σου με την πόρτα κλειδωμένη, θα δακρύσεις μαζί του γιατί φίλε μου δεν έχεις ιδέα πόση δυστυχία υπάρχει δίπλα σου.. Θα του δώσεις κάποιες οδηγίες για να ξαναβρεί τον εαυτό του, αυτόν που άφησε στην πύλη μπαίνοντας στο Κέντρο. Κι  εκεί που εντοπίσεις ζητήματα που δεν μπορείς να λύσεις, φροντίζεις να επισκεφθεί κάποιον πιο ειδικό από σένα, έναν ιατρό. Μετά από μερικές εβδομάδες στη μονάδα, τους φώναζα με τα ονόματα της κοπέλας τους.. Περνούσαν έξω από το ιατρείο και μου φωνάζανε, συνήθως τ απογεύματα.

Έχεις και τους ΕΠΟΠ, η γάγγραινα του συστήματος, οι μόνοι που μας κορόιδευαν συνεχώς για άδειες και απαλλαγές, οι .. επαγγελματίες. Το δηλώνω και το πιστεύω όσο τίποτε άλλο στη ζωή μου: Σε περίπτωση μάχης, εκείνοι που θα υπερασπιστούν με πάθος την Πατρίδα είναι οι έφεδροι στρατιώτες και κανείς ΕΠΟΠ. Η μάχη δεν κερδίζεται με δημόσιους υπάλληλους.

Eίδα αλάνια με 200 μέρες φυλακή να μου υπόσχονται ότι θα τελειώσουν σαν κύριοι.. Είδα πρεζάκια να τρέμουν.. Είδα φανταράκια να κλαίνε που γνώρισαν τη μάνα τους μετά από 22 χρόνια.. Καταθλιπτικούς να χαρακώνονται.. Είδα όμως και το σύνολο των Ελλήνων συναδέλφων να κρατάνε με δύναμη το όπλο και να ορμάνε στο βουνό παρά τις γκρίνιες και την λούφα πριν τον συναγερμό.. Μπράβο τους, και ξέρεις κάτι συνάδελφε ΟΨΜ; Αν σε δουν κάπου εκεί να κρατάς κι εσύ το όπλο σου και να ορμάς μαζί τους, θα σε αγαπήσουν, εκεί γίνεσαι ένας με εκείνους.

Τώρα πια την υπηρεσία θα την αναλάβουν αξιωματικοί ψυχολόγοι, μόνιμοι. Κάτι κοριτσάκια που νομίζουν ότι θα πάνε σε γραφείο. Θα αποτύχουν πλήρως στην αποστολή τους. Δεν πρόκειται να κοιμηθούν μαζί με τον συνάδελφο στο φυλάκιο, να πάνε στην τουαλέτα που πάει, να φάνε το φαί του, να κάνουν συνεντεύξεις κάτω από δέντρα με φίδια και μες το κρύο στη σκοπιά.. Ποιος στρατιώτης θα εμπιστευτεί τα εσώψυχά του σε έναν ανώτερο.. ποιος αξιωματικός θα εξομολογηθεί μια αδυναμία του σε έναν συνάδελφό του που θα τον φακελώσει στην υπηρεσία; Εμείς είμαστε φαντάροι, περαστικοί και πάντα πρόθυμοι..

Εξομολογητές, πνευματικοί, ψυχολόγοι, ανθρωπολόγοι; Τίποτε από όλα αυτά και όλα μαζί, αυτοί είναι οι ΟΨΙΜΑΔΕΣ, και θα είναι πάντα εκεί, είτε δίπλα σου να σε ακούν, είτε σε μια γωνιά να παρατηρούν τις παρέες που δημιουργούνται. Κι αν όλα πάνε καλά θα αποχωρήσουν διακριτικά. Αν εντοπίσουν το παραμικρό όμως δεν θα σταματήσουν ούτε μπροστά σε στρατηγό για να βοηθήσουν, να προλάβουν.

Είδα συναδέλφους μου να μου κρατούν το χέρι πριν περάσω για τελευταία φορά την πύλη, να με χτυπούν στην πλάτη. Άκουσα ένα ψιθυριστό «ευχαριστώ»  κι ένα χαμόγελο στο πρόσωπό τους να μου θυμίζει ότι δεν ήξερε κανείς τις επισκέψεις τους στον ΟΨΜ.. Είδα να γεμίζω δώρα για τις ψυχές που πέρασαν μπροστά από τη δική μου.  Αυτό είναι το φάρμακο στα δικά σου προβλήματα που δεν έχεις κάπου να εμπιστευτείς..

Γι αυτό, και για όσα μου δίδαξαν με όσα μου εμπιστεύτηκαν, τους ευχαριστώ. Θα είναι πάντοτε μαζί μου, στον τρόπο που σκέφτομαι και ζω.

Γιωργάκης, Γιώργος, Γιώργος Παπανδρέου …Πρωθυπουργός

Ενα χρόνο πριν είχα γράψει για την πορεία του Γιώργου Παπανδρέου και κατέληγα στο εξής: (Πατήστε Εδώ)

“Εκείνο που μου κινεί το ενδιαφέρον είναι ακριβώς η πορεία του Γιώργου που έγινε Γιωργάκης και τώρα ξανά Γεώργιος Παπανδρέου. Αν καταφέρει να καθιερωθεί, η νίκη αυτού του ανθρώπου θα είναι ανεπανάληπτη, θα έχει κερδίσει με τον τρόπο του όλα όσα του στέρησαν εξ αρχής και θα έχει ανατρέψει μια εικόνα πλήρους απαξίωσης χωρίς να αλλάξει την ποιότητα της δράσης του. Θα είναι η πρώτη φορά που πρωθυπουργός θα αξίζει συγχαρητήρια για τη νίκη του διότι δεν του τη χάρισε κανείς, ούτε το ίδιο το κόμμα του”.

Σήμερα, ένα χρόνο μετά ο ΓΑΠ θριάμβευσε όχι εις βάρος της ΝΔ, αλλά κάνωντας μια υπέρβαση με προσωπική επιμονή, υπομονή, θάρρος και μεγάλο ρίσκο. Όπως καταλαβαίνετε, πιστεύω  ότι ο κόσμος δεν ψήφισε ΠΑΣΟΚ αλλά Γιώργο Παπανδρέου. Ο πρωθυπουργός (πλέον), έχει επιδείξει στοιχεία προσωπικότητας και ηγεσίας τα οποία κατά πολύ απέχουν από τις παραδοσιακές ηγετικές φιγούρες που ψηφίζουν οπαδοί κομμάτων και λοποί πολίτες. Αν και αναδύθηκε εκμεταλευόμενος τις παραδοσιακές δομές (οικογενειοκρατία, διαδοχή, κομματική συντεχνία κλπ), οριοθέτησε μια τομή στα συστατικά στοιχεία του σύγχρονου ΠΑΣΟΚ. Νέα πρόσωπα εισήλθαν στην κεντρική πολιτική σκηνή, νέοι σε ηλικία και σε ιδέες, άνθρωποι που δεν γεννήθηκαν νικητές αλλά έγιναν στα βήματα της ζωής τους. Εγκαινίασε μια ουσιαστική σύγκρουση με τις δομές που τον ανέδειξαν (πιθανώς συνειδητά τις χρησιμοποιήσε), έβαλε στο περιθώριο τους δεινόσαυρους του κόμματος και έδωσε χώρο σε πολιτικούς με μετριοπαθές προφίλ, δηλαδή σε προσωπικότητες που δεν φαντασιώνονται τη συγκέντρωση μιας χωρίς όρια εξουσίας, που αισθάνονται μια αμηχανία στο πολιτικό μπαλκόνι.

Ταυτόχρονα ο ίδιος δεν αποτελεί παράδειγμα πρωθυπουργού με βασιλικούς συμβολισμούς όπως οι προκάτοχοί του Καραμανλήδες και Παπανδρέου. Εντούτοις, δεν κατάφερε να αλλάξει συνολικά το ΠΑΣΟΚ διότι η λογική των κομματικών ημετέρων και του διορισμού στο δημόσιο, δεν εξαφανίζεται με ένα πρόσωπο. Το βέβαιο ωστόσο είναι ότι κατάφερε να κερδίσει ένα τόσο μεγάλο ποσοστό στις εκλογές λανσάρωντας μια πρωθυπουργική φυσιογνωμία με εντελώς νέα χαρακτηριστικά.

Επομένως η πορεία του αποτελεί ένα ζήτημα για την πολιτική Ιστορία στη χώρα μας. Αν και ειμαστε συνηθισμένοι στην ελεύθερη πτώση των προσδοκιών, καλό θα είναι να μην αφήσουμε τη μοιρολατρία και την κακομοιριά να προκαταβάλλουν την πορεία του. Αποτελεί κοινό τόπο ότι στο κόμμα του, τα κατάφερε παρά τις πρώτες ήττες…

Πώς θα κάνει άλλαγές με ένα ΠΑΣΟΚ να μουγκρίζει απο κάτω; μάλλον γι αυτό χρειαζόταν το μεγάλο ποσοστό, όχι για τους υπόλοιπους αλλά για τους “δικούς” του, εξάλλου γι αυτό δε ζήτησε να εκλειχθεί πρόεδρος από 1.000.000 πολίτες και να επιβληθεί στη Διοίκηση του κόμματος;

“Νέοι” υποψήφιοι βουλευτές, η αναπαραγωγή της στειρότητας

Η πολιτική στειρότητα, εν τέλει και δυστυχώς, αναπαράγεται. Κι η αναπαραγωγή αυτή δεν είναι διόλου θεωρητική, έχει φορείς, έχει σάρκα και οστά που λένε. Πρακτικώς, ξεδιπλώνεται μπρος τα μάτια μας με τέτοια δεινότητα που ακόμη κι αυτοί οι δύσμοιροι νευροδιαβιβαστές τσιτώνουν σαν χορδές ξεχαρβαλωμένης κιθάρας.

Ο λόγος για τους «νέους» υποψήφιους βουλευτές των κομμάτων οι οποίοι κάνουν το ντεμπούτο τους σε κάθε προεκλογική περίοδο. Η εμφάνιση νέων προσώπων με νέες, διαφορετικές προσωπικότητες, διάθεση και νέες αντιλήψεις για την πολιτική και την διακυβέρνηση, θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον καθησυχαστική. Με άξονα την πρόοδο, η αλλαγή αυτή και η ανάδυση νέων προσώπων ως φορείς νέων πολιτικών πρακτικών και ιδεών, είναι επιβεβλημένη ως αναγκαία συνθήκη για την πορεία των γενεών. 

Η πραγματικότητα όμως κατά πολύ απέχει. Οι νέες γενιές πολιτικών δεν ακολουθούν τον κανόνα ενός μετασχηματισμού με συνέχειες και τομές αλλά έρχεται στο προσκήνιο το ουσιαστικότερο πρόβλημα της χώρας μας αυτή την ιστορική στιγμή, κατά τη γνώμη μου: Η αναπαραγωγή των παραδοσιακών δομών, μια διαδικασία που καταπνίγει τα νέα πρόσωπα στις παλιές δομές, στις ιδέες, τη γλώσσα και την ηθική του παραδοσιακού κομματικού συστήματος από το ελληνικό βασίλειο μέχρι τις τελευταίες κυβερνήσεις της ΝΔ. Σε αυτό συμβάλλουν τα φυτώρια στελεχών στις κομματικές νεολαίες, η συντεχνιακή οργάνωση των κομματικών μηχανισμών, η εκπαίδευση των νέων τηλε-μονομάχων και η κυριαρχία ορισμένων ΜΜΕ που, με νύχια και δόντια, παλεύουν να διατηρήσουν μια κλειστή και δύσκαμπτη δημόσια σφαίρα.

Αν παρακολουθήσει κανείς τις τηλεοπτικές εμφανίσεις ή ακούσει τις ραδιοφωνικές συνεντεύξεις ή ακόμη δει τις φωτογραφίες τους στα διαδικτυακά μέσα, αντιλαμβάνεται στα βαθύτερα σημεία της συνείδησής του ότι πρόκειται για μια μίμηση σαν κι αυτή των βρεφών που μιμούνται κραυγές, φθόγγους και κινήσεις από το περιβάλλον τους. Οι νέοι υποψήφιοι εκθέτουν τον εαυτό τους μιμούμενοι την ξύλινη γλώσσα με τις αηδιαστικές ατάκες των πρεσβυτέρων οι οποίοι χρόνια τώρα μοστράρονται στα κανάλια. Ακολουθούν πιστά τη συνταγή: μίλα για όλα χωρίς να λες τίποτα, χτύπα εντέχνως συναισθηματικές χορδές της μάζας (θα σου πούμε εμείς ποιες) και στήσου στο φακό και στο μπαλκόνι όπως κάναμε κι εμείς. Αμήχανοι και ενθουσιασμένοι για την προβολή τους στα ΜΜΕ, οι νέοι αυτοί υποψήφιοι βιώνουν την μετατροπή τους.

Εκεί βρίσκεται η παρακμή μας, η τελευταία ελπίδα μας για την αποκαλούμενη «αλλαγή», όπως λένε και τα κόμματα.